ویرگول
ورودثبت نام
مبینا
مبینابرای آنکه مغزم نترکد و قلبم پاره نشود.
مبینا
مبینا
خواندن ۲ دقیقه·۴ سال پیش

فرودگاه افکار معلق

خب الان رفتی یه سر اون مود تمرکز روی کار گوشیت رو خاموش کردی که نوتیف هاتو چک کنی، همه چی اوکی بود تا وقتی استوری دوست دوستت رو دیدی که با اهل دلش رفته بودن برای این دوست دوست تولد گرفته بودن. همین دوستی که وضعیت دوستیتون فعلا معلقه چون محترمانه گند زد بت و تو حتی جوابش رو هم ندادی. داری پیش خودت فکر میکنی که بالاخره تهش چی میشه و یه دوستی عمیق چند ساله به همین شلی به فنای ابدی الهی میره یا نه. حتی فکر کردی که یه جوری باز سر حرف رو باز کنی و شل و کنی و مثل همیشه تو کوتاه بیای و اینا. فکر کردی که نه ارزش رفاقت بیشتر از این هاست و پیش خودمون میدونیم تصویر تنها بودن تو روز تولدت ترسوندت، ترست از اینکه حس می کنی جز یکی دوتا بقیه دوستات و آدمای دور و برت واقعی نیستن و چندان پیوندی بینتون وجود نداره، تصویر اینکه مثل قبل باز تنها شی. میخوای بری ادمی رو نرم کنی که عملا ۳ ماه یکبار به زور میبینیش و اگه خیلی انلاین با هم حرف بزنید هفته ای یک پیام. خب خودمون میدونیم که این دیگه پاس داشتن ارزش دوستی نیست، توهین به شعور خودمونه. توی ذهنت باش بحث میکنی و وا دادن رو تمرین میکنی، که چجوری قراره خیلی کول و مستقل طور جوابش رو بدی یه جوری که اون بخواد این دفعه کوتاه بیاد. چقدر مسخره است که مدام باید ارزشت رو به دیگران یه جوری مستقیم یا غیرمستقیم یاداوری کنی. اما در هر حال خودتم خوب میدونی و به روت نمیاری که با اومدن حضرت اقا به زندگی ایشون شما کلا رفتی تو حاشیه. قابل هضم نبود بحثی که سر سفر داشت باهات و معترض که داشتی یه نفر دیگه رو جور میکردی ببری، خودمون میدونیم چون اون دوتا تو رو توی انزوا میذاشتن و میخواستی اماده بری سراغ مشکل! بعد خانم به همین اعتراض کرد. حالا خودمون میدونیم تا جناب حضور داشته باشن من کلا تو حاشیه ام ها... ولی ای بابا!

من الان اومدم فقط اینا رو بنویسم که این فکر و مکالمه های ساختی توی ذهن هی همینجوری نچرخن اخر سر یه جا فرود بیان، یعنی اینجا. خواستم بت یاداوری کنم نترس بچه. نمیمیری. انگار کلا تنها نبودی تو عمرت! ببین چقدر سرت گرمه؟ آدم های ارزشمند هم یکی دو تایی داری و همین کافیه. خب پس نگرخ. برنامه زندگی مشخصه به شرطی که پای استراتژیمون بمونی، یادبگیر و ادامه بده. قول میدم یه زمانی برسه که دیگه لازم نباشه ارزشت رو به کسی یاداوری کنی. خواتم ذهنت خالی شه. متمرکز شی. ارومی؟ خوبه. حالا که فکرمون برگشت سر جاش، برو گوشی رو بذار توی کشو و برگرد سر پروژه جنرال الکتریک. بعد هم تبدیلش کن به مقاله، پابلیش و پست توی لینکدین. رشد خوشحالمون می‌کنه. این کارا خوشحالمون می‌کنه، این مای واقعیه. عالیه. بریم سر کارمون.

دوستیارزشتصویر
۱
۰
مبینا
مبینا
برای آنکه مغزم نترکد و قلبم پاره نشود.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید