برای خودم یک چالش نوشتن گذاشته ام، اسمش را هم گذاشتهام آزاد نویسی. منتهی هنوز انقدر خوب نمینویسم که فکر کنم ارزش خواندن دارد و به همین خاطر توی ویرگول رسمیام چیزی ننوشتهام. امشب را هم دارم به زور خودم را مجبور میکنم که بنویسم. این چالش را برای این راه اندازی کردم که کمی مغزم مجبور به فکر کردن بشود. انقدر اطلاعات در روز دریافت میکنم و وقتم را به نشخوار فکری میگذرانم که دیگر مجالی برای ابراز وجود و خلق کردن باقی نمیماند، اما به هر حال، نوشتن آخرین سنگر است.
امشب داشتم به عکسهای داخل گالریام نگاه میکردم و چهرههای لبخند به لبی را میشمردم که دیگر هرگز کنارم نخواهند بود. فرزانه، علیرضا، بهنام، و این آخری هم نیما. هرچند برای نیما غصه نمیخورم. اما بقیه، نبودنشان انتخاب من نبود. آدمهای زیادی را از دست دادم. حالا هم که خبر پذیرش گرفتن پسرخاله محبوبم آمده. آمدم سر این یکی هم ماتم بگیرم که یادم آمد با وجود اینکه دوستش دارم، حتی شمارهاش را هم سیو ندارم. یادم آمد که ارتباط نزدیکی نداریم. شاید برای این یکی آنقدر غصه نخورم.
افسردگی امانم را بریده. هرچند حدس میزنم تلورانسهای هورمونی ماهیانه هم بی تاثیر نباشد. علی ایوحال، حالم از خودم و زندگی به هم میخورد و دلم میخواد سر به تنم نباشد و آن بعد آدمیزادیام از این بابت از من عصبانی میشود و نتیجه میشود یک آدم خود درگیر و ذهنی که مدام در حال نشخوار فکری دعوای شخصی و گفتگو با خود است، و دست آخر هم به هیچ چیزی نمیرسد. کل این هفته هر روز بیشتر از روز قبل منتظر چهارشنبه بودم و هستم که فرا برسد و من بتوانم بروم پیش تراپیستم. بلکم چیزی بگوید که مغزم را خنک کند، این قرصها دیگر جواب نمیدهند.
تا دارم مینویسم این وسط یک چیزی از دیروز برایتان تعریف کنم؛ ترافیک برای من برابر است با رویارویی با عزراییل! چرا؟ خب داستان مشخصی دارد؛ هر وقت ترافیک سنگین باشد و من مجبور باشم فورا به جایی برسم به جای اسنپ ماشین، موتور میگیرم. خب این تازه آغاز ماجرا است. ببینید، راننده موتور دودستی فرمان موتور را میچسبد اما شما به عنوان یک دختر شما نمیتوانید راننده را بچسبید! به هر حال مرزهایی وجود دارد یا شاید اصلا طرف خوشش نیاید، یا شاید هم خوشش بیاید که نتیجه بدتر است. در هر حال شما مجبور میشوید پشت موتور را بگیرید و این در سر بالایی و زمان گاز دادن موتور از هر جهت خلاف قوانین فیزیک نیوتونی است، به هر حال یک پدیدهای به نام اینرسی وجود دارد که به لطف حضورش من با هر گاز دادن موتور یک بار تا دم پرت شدن پیش می روم و حس میکنم به سبکی یک پر روی زین موتور نشستهام! هر جوری حساب میکنم این حجم سبکی روی موتور با عقل جور در نمیآید اما تجربه چیز دیگری میگوید!
امروز را به شرکت نرفتم و آنقدر خوابیدم که خودم شک کردم مگر چند سال است که عین آدم نتوانستهام بخوابم. چنان خوابی رفتم که فقط از اسرای اردوگاههای اجباری نازیها بر میآمد. هرچند الان هم خوابم میآید. اما دوست دارم بنویسم، کم کم دارد مزه میدهد. البته خیلی بهتر میشد اگر میتوانستم درباره چیزهای بهتری بنویسم یا لااقل کمی مطالب مفید تولید کنم، بلکم به درد کسی بخورد. فعلا برای آغاز همین که خودم را به صفحه ویرگول رساندم و لپ تاپ را به محض روشن شدن نبستم جای شکر دارد. امروز در خواب عصرگاهی یک فیلم سینمایی کامل را خواب دیدم، و آنقدر خفن بود که قابلیت تبدیل شدن به یک رمان را داشت و من به جز یکی دو فریم هیچ چیز دیگری از آن را یادم نیست. فقط یادم است خیلی خفن بود. عالی است، نه؟
هر چقدر سعی میکنم با چیزهای دیگری خودم را مشغول کنم و افکار آدمیزادیتری داشته باشم، باز هم حرص خوردن سر مسائل شرکت سراغم میآید. به خودم میگویم من که نمیخواهم آدمها را به کاری مجبور کنم، اما باز هم نمیتوانم دست از نشخوار فکری بردارم. اصلا نباید دربارهاش بنویسم. بگذریم. دیگر درباره چه چیزی میتوانم بنویسم؟ حس میکنم باید زمانش برسد، و نمیدانم کی زمانش میرسد، که من کمی آزادانه در لینکدین درباره مغز سوختگی (همین الان این کلمه را اختراع کردم) یا برن-اوت (burn-out) یا خستگی مفرط بنویسم، مسئلهای که ماهی حداقل یک بار به آن دچار میشوم و از شواهد و قرائن پیداست که الان هم به آن دچارم. حس میکنم کلی ایده و فرصت برای خلق کردن درونم دارد تلف میشود. با وقت نداشتن، اعصاب نداشتن، عصبی بودن و کلنجار رفتن با افسردگی، یا اینکه حس میکنم همه این کارها نیاز به برنامه ریزی دارد و کارهای دیگری هست که در اولویت باشند. فقط اینجا به لطف ناشناس بودن میتوانم آزاد بنویسم. اصلا اسمش هم را از روی همین حس برداشتم: آزاد نویسی.
شاید اگر روزی فرزنددار شدم اسمش را بگذارم آزاد. تا همیشه یادش باشد برای خودش زندگی کند و هر چه خواست بنویسد. بداند که آزادی تنها در ذهن او محصور است، بداند که خودش مرزهای آزاد بودن ذهنش را تعیین میکند. فرزند چرا، کاش اسم خودم آزاد بود. اما فعلا معنای اسمم «روشن و واضح» است. آیا واقعا روشن و واضح هستم؟ نمیدانم. هرچند فکر میکنم واکنشها و عواطفم خیلی روشن و واضح بروز پیدا میکنند، البته؛ به نفرینی دچار هستم که کمی این قضیه را نقض میکند، نفرین لبخند عصبی. در ترسیدهترین حالتم، جلوی کسی که مرا ترسانده، لبخند مسخرهام از همیشه بزرگتر است. این یک نفرین است، شک نکنید. فعلا آزادی و ترس رو مقولهای هستند که تاروپود زندگی من را تنیدهاند یا اگر بخواهم بهتر بگویم جویدهاند! آزادی که ذهنم از من دریغ کرده و ترسی که افکارم را فلج کرده. و حالا به کمک تراپیستم این کلاف هر بار بیشتر باز میشود و من هنوز دارم میفهمم چه بلاهایی که از دست این ترس تا به حال سرم نیامده و چه بدبختیهایی که همگی ریشه در این ترس نداشتهاند. اگر روزی از ترس آزاد شوم، آن روز اولین روز زندگی من خواهد بود، شاید آن روز دیگر بتوانم بدون ترس از شناخته شدن، آزاد بنویسم. یک کتاب هست که نخواندهام اما اسم با مسمایی دارد: بخوان دفن ناشده، آواز بخوان.