
بیا بشین دک کلام منطقی حرف برنیم: من با افتخار یه گربه ام.می دونی که شکار چی ماهری هستم در واقع بهترین شکارچی دنیا با اختلاف منم... قبول داری؟من با تمام وجودم شکار می کنم...
این نور قرمزو میندازی خب منم فکر میکنم شکاره... میرم دنبالش بالا پایین چپ راست و کمین می کنم و... جست میزنم روی اون... اوه لعنتی این دیگه چی بود مگه نگرفته بودمش؟؟!!؟؟
اینجاست که برای اولین بار قلبم میشکنه.ولی باز تلاش میکنم و هر بار که میگیرمش و چیزی حس نمیکنم ناامیدتر می شم.من دوست دارم شکاروزیر پنجه هام حس کنم... ولی چیزی نیست...
اول اینکه این لیزرا برای چشمای خشگلم مضره.حتی بازتابش میتونه به چشمم آسیب بزنه.بعدشم غریبه که بینمون نیست هیچ رضایت قلبی بعد از پایان این بازی ندارم...
شاید با خودت بگی خب این بازی باعث دویدنم میشه و فعالیت دارم ولی باید بگم که ما موقع شکار بیشتر کمین می کنیم و آروم جلو میریم و جست میزنیم...این قیافه منه بعد گرفتن نور قرمز
کم کم افسرده میشم و سر شکسته میشم و مشکلات رفتاری به وجود میاد.استرس و دل شوره میاد سراغم.یه کلام داغون می شم و زانوی غم بغل می گیرم...
حداقل می خوای با لیزر بازی کنی باهام،اولا اینقدر تند تکونش نده و حس شکارو برام شبیه سازی کن؛مراقب چشمای خوشگلم باش؛همزمان که نور لیزرو گرفتم یه اسباب بازی بده بهم و یه تشویقی هم دنبالش.ولی من بازی های دو نفره بیشتر دوس دارم.