داستان «تدی» نهمین داستان در مجموعه نُه داستان است. داستانی درباره‌ی تدی، پسربچه‌ای دهساله در مسیر بازگشتش به آمریکا. سلینجر در این داستان مرحله‌ای از درک و دریافتش نسبت به هستی را از زبان کودکی با ذهنی رها و سرشار به تصویر کشیده است. راوی در یک کشتی بزرگ با تدی، کودک قهرمان داستان، همراه می‌شود و ما را ذره‌ذره با نمایه‌هایی از شخصیت کم‌نظیر او آشنا می‌کند. کودکی با چشم‌هایی روشن که انحراف دارند اما در نگاه روای ردی از زیبایی راستین و دیریاب با خود دارد.
از همان ابتدا با کودکی متفاوت روبه‌رو هستیم، پسربچه‌ای باهوش و نابغه که از مصاحبه با اساتید بزرگی در دانشگاه‌های اروپا برگشته است البته این مسئله تا میانه‌های داستان روشن نمی‌شود. تدی هم‌زمان که به کشف و شهود مشغول است و به شکل خاصی رویدادها را تفسیر می‌کند سعی دارد پسرخوبی برای پدر و مادرش باشد از خواهر کوچکش مراقبت می‌کند و پدر و مادر را به شیوه‌ای که خودشان دوست دارند مورد مهر قرار می‌دهد. اگر چه از جانب پدر مورد بی‌مهری است و مادرش او را وسیله‌ی مجادله با پدر می‌کند.
در همان صحنه‌ی ابتدایی کابین او تنها کسی است که ایستاده بر چمدان گلدستون که احتمالا نشانه‌ای از دنیای مادی‌گراست سر از دریچه‌ی آن فضای تنگ و دودآلود بیرون می‌برد و به اقیانوس، عبور کشتی دیگر و پوست پرتقال‌های شناور در آب می‌نگرد و همه این صحنه‌ها برای او معنایی دارند که پدر و مادرش از درک آن عاجزند.
با تدی همراه می‌شویم و از کابین بیرون می‌آییم تدی از مقابل دیوارنگاره‌ی عظیمی از قدیس جورج و اژدها می‌گذرد و همین‌جاست که می‌توان این‌طور برداشت کرد که از نگاه تفاسیر اشراقی، تدی خودش مظهر این قدیس و اژدها همان ناخالصی‌هایی‌ست که تا مرحله‌ی اشراق غایی و یکی شدن با حقیقت مطلق او را دربرگرفته‌اند. این موتیف زیبا در کمربند تدی هم استفاده می‌شود. کمربندی از چرم تمساح بر کمر کودکی معصوم و نازک‌اندام با لباس‌هایی ناموزون و مندرس.
با تدی در جستجوی خواهرش بوپر به بالاترین عرشه‌ی کشتی می‌رسیم؛ عرشه‌ی ورزش. جایی که بوپر با چیدن صفحات دیسک قرمز و سیاه در کنار هم بازی تخته نرد غول‌ها را خیال می‌کند، از کشتن آدم‌ها حرف می‌زند و هم‌بازی خود را احمق می‌خواند و از هرکس که در این اقیانوس است متنفر است. شاید سلینجر اینجا بر این عرشه از شقاوت، حذف دیگران و بی‌رحمی جهان انسانی می‌گوید. از رفتارهای حیوانی انسان‌نماها و اوج شرارت بوپر که از دیدگاه تناسخ در زندگی‌های اخیرش انسان نبوده است. شخصیت‌پردازی بوپر بسیار دقیق و استادانه‌ست.
تدی کمی جلوتر به عرشه‌ی آفتاب می‌رسد جایی که مسافران کشتی در پرتو خورشید آرمیده‌اند. تدی مشغول نوشتن و نوعی مراقبه می‌شود. در این‌جاست که ما با بعد دانای ذهن تدی آشنا می‌شویم. یادداشت‌هایی با خط خوش، سیال و روان از امورات زندگی که به هیچ روی به برنامه روزانه‌ی یک کودک دهساله شبیه نیست. هر چند ممکن است در اینجا اندک لغزشی در باورپذیری شخصیت تدی احساس شود ولی اگر با ذهن سلینجر همراه شویم و از زاویه‌ی او جهان داستانش را ببینیم می‌توان قبول کرد که این شخصیت در جهان داستانی که او برپایه‌ی نحله‌های فکری شرق و نظریه تناسخ بنا کرده باورپذیر است.
در عرشه‌ی آفتاب او با استاد جوانی به نام نیکلسون هم‌کلام می‌شود و ما از اینجا با مفروضات جهان این داستان و ادراک تدی آشنا می‌شویم. مفاهیمی مثل مطلق و محدود نبودن پدیده‌ها، مرگ که به مثابه بیدار شدن از خواب و دیدن حقایق است. تدی حتی مرگ خودش را با کلماتی ساده و شبیه یک اتفاق معمولی و گریزناپذیر و مسیری برای رسیدن به برهما تصویر می‌کند. از آشنایی خودش با بانویی در قالب یک مرد هندی مقدس و هبوط و سپس تناسخش به بدن یک پسربچه‌ی آمریکایی می‌گوید. از سیب منطق می‌گوید که به نظرش از زمان آدم انسان‌ها مشغول بلعیدن آن هستند و از حقیقت دور و دورتر می‌شوند و باید با مراقبه از آن تهی شوند، از تغییر نظام آموزشی و خالی کردن ذهن بچه‌ها از مهملات از پیش آموخته شده و ارتباط مستقیم و بکر با پدیده‌های هستی می‌گوید و سرانجام برای رفتن به کلاس شنا به سرعت از عرشه‌ی آفتاب پایین می‌رود و خودر ا به انتهای کشتی می‌رساند. می‌توان همین بالا آمدن و رسیدن به عرشه آفتاب و سپس پایین رفتن تا انتهای کشتی و آن ترس مبهم را هم نمادی از مسیری بدانیم که روح برای دریافت حقیقت و پیوستگی با حقیقت مطلق همواره می‌پیماید.
کمی بعد نیکلسون، محقق جوان، عرشه‌های این کشتی بزرگ را یکی پس از دیگری پایین می‌رود تا در انتهایی‌ترین بخش از میان چهار دیواری استخر صدای جیغ گوش‌خراش دختربچه‌ای را می‌شنود. آیا تدی طبق پیشگویی خودش تز مرگش در استخر خالی سقوط کرده؟ آیا در تن دیگری تناسخ پیدا کرده است؟ یا شاید همه این‌ها تفاسیری از حقیقت هستند که با واسطه‌ی چشم و گوش راوی می‌بینیم و می‌شنویم اما هیچگاه آن حقیقت بی‌پرده را درنمی‌یابیم؟
