
در این داستان باز هم سلینجر خواننده را با جهان تاریک بازماندگان جنگ مواجه میکند. داستانی با روایت عینی که در امتداد دیالوگهای بینظیر الوییز، مری جین و رامونا به نمایش در میآید. الوییز زنی که عشق دوستداشتنیخود را در انفجاری به شدت اتفاقی و مسخره در جنگ از دست داده است و حالا در دوران پس از جنگ زندگی مرفهی دارد اما در اندوه گذشته و خشم از همسر و ریتم زندگی فعلی خودش است. او به شدت تنهاست و فقط در کنار دوست دوران تحصیلش مری جین و نوشیدن، میتواند راهی به خاطرات شیرین گذشته باز کند و کمی از شادی و عشق گذشته را در لحظه احضار کند. این نارضایتی عمیق رابطه او را با دخترش رامونا را که واقعیترین قسمت زندگی اوست تحت تاثیر قرار داده. مادری است که تمام امورات مادری را به پیشخدمتش گریس سپرده و ارتباط کلامی او با دخترش بیشتر در حد تحکم، دستور و تمسخر است.
در اینجا این همانی نویسنده حیرت آور است ما با دخترکی مواجهایم که دوستی خیالی دارد، جیمی جیمرانو، و با قطع ارتباط با مادر، این پسر خیالی را همنشین خود کرده است. حتی نیمی از تختش را هنگام خواب به او میدهد. کودکی که با درک شفاف کودکانهاش از رفتار مادر، همان را برای خودش بازتولید کرده است. زندگی در خیالات.
اما در لحظه اوج داستان که جیمی جیمیرانوی خیالی میمیرد و الوییز متوجه پیدایش دوست خیالی دیگری میشود با خشم رامونا را به وسط تخت میکشد و اجازه نمیدهد این بازی ادامه پیدا کند. گویی از خودش خشمگین است که برای جبران عشق از دست رفته به خیال و بطالت میگذراند. در اتاق خواب رامونا اتفاق دیگری هم میافتد و الوییز عینک دخترک را به صورت خیس از گریهاش میچسباند. عبارت "طفلک عمو ویگلی" نشانی از دلسوزی او برای خودش و شور و عشق از دست رفتهاش است.
در انتها مری جین که شاهد و گوش شنوای الوییز است. الوییز او را شاهد میگیرد که دختر خوبی بوده است. الوییز به کودک درون خود برمیگردد و برای لحظهای خود را مییابد. تمام صحنه و رنگهای داستان درخشان سلینجر خشک، یخزده، گلآلود و بیروح است حتی پشت پنجره خاک نشسته. آغازی از انتظار در برف و پایانی با اشک و گریه. سلینجر با همینها ترکشهای جنگ بر روان انسانها را بر ذهن ما ترسیم میکند.
1