در داستان سوم از مجموعه‌ی نُه داستان سلینجر با داستان مناقشه‌انگیزی مواجه هستیم. داستانی که با هفت صحنه‌ی به ظاهر ساده شکل می‌گیرد. از بگومگوی دو دوست تنیس‌باز در تاکسی بر سر پرداخت کرایه آغاز و تا لحظه‌ی همدلی و دوستی عمیق‌تر پیش می‌رود. داستان از قضاوتی در ذهن جینی نوجوان آغاز می‌شود و صحنه‌به‌صحنه در کشف و دریافت سوی دیگر ماجرا با او پیش می‌رود. جینی یکی از شخصیت‌های مهم داستان است که از موضع متوقع و خشمگین به موقعیت همدلی و شفقت با دوستش سلنا می‌رسد. در مواجهه با برادر جینی و اوضاع و احوال خانه‌ی آنها درهایی از درک منصفانه به رویش گشوده می‌شود. رفتار بی‌آلایش، عجیب‌غریب و مهربان فرانکلین، برادر جینی، جوانی که در فضای جنگ زیسته و مشکل قلبی و شاید روانی دارد اما مهربان و بخشنده است. در عین اینکه ژولیده و رهیده است دانشجو و اهل فهم است، مشاهده این حالات جینی را بیشتروبیشتر به اوضاع و احوال سلنا و خانواده‌اش نزدیک می‌کند.
مثل داستان‌های قبلی در این مجموعه جنگ ظاهرا تمام شده اما در پس‌زمینه داستان و ذهن شخصیت‌های داستان حضور دارد.سرباز‌گیری مسخره‌ای که انگار هنوز در خیابان جریان دارد و جنگی که برای فرانکلین به بی‌خاصیتی نبرد با اسکیموهاست.
زیست انسانی در این داستان به وضوح لمس می‌شود. در خلال دیالوگ‌های فرانکلین با جینی نوجوان و در امتداد تصویر مسیح‌گونه‌ای که از فرانکلین ساخته می‌شود جینی به اپیفنی می‌رسد و در یک لحظه از خشم به شفقت پا می‌نهد و ساندویچ نصفه را در جیبش می‌فشارد و برای جوجه‌ی عید پاک غصه می‌خورد.
شخصیت اریک را می‌توان شخصیت مکمل داستان دانست، کسی‌که بخش‌های ناپیدایی از شخصیت و زیست فرانکلین در صحبت‌های او آشکار می‌شود. در پایان جینیِ داستان به بیهودگی قضاوت خود پی می‌برد و طریق همراهی و معاشرت بیشتر با سلنا را بر‌می‌گزیند. سلینجر سفر قهرمانی جینی را با قدرت دیالوگ‌نویسی و نماهایی از زندگی روزمره این آدم‌ها استادانه پیش چشم ما قرار می‌دهد. سفر قهرمانی جینی از خشم و قضاوت عجولانه به سوی همدلی و شفقت.
سلینجر به زیبایی بذر ناگفته‌های بسیاری را در داستان می‌کارد و به خواننده‌اش فرصت می‌هد تا با جهان فکری خودش از جهان داستانی او برداشت کند.
او در این داستان از نمای جنگ و دعوا میان دو دوست ما را به تأمل درباره‌ی رفتارهای فردی و جمعی انسانی خودمان و اطراف‌مان وامی‌دارد.
