
گفتم : دارم روی خودشناسیم کار می کنم
گفت: که چی بشه؟
گفتم: خوب معلومه ... بفهمم کی هستم ، چی میخوام؟
گفت: بهتره که روی "خودآگاهیت" کار کنی...
گفتم: فرق خودآگاهی و خودشناسی چیه؟
گفت: اکثر آدما، یک شناخت و تصور ذهنی از خودشون دارن، که ممکنه در واقعیت آنگونه نباشن،
مثلا خودشونو خیلی انسان "منصف و بخشنده ای" میدونن، ولی در واقعیت ، دائما از همه ی آدما کینه به دل میگیرن و زود ناراحت میشن... پس ، این آدما، یک ایده آل در ذهنشون ساختن و خودشونو به اون شکل میبینن ... ولی ممکنه در واقعیت آنگونه نباشن... به این میگن خودشناسی...
اما انسانی که "خودآگاهه" ، در هر لحظه به رفتارهاش، در بستر واقعیت توجه میکنه، مثلا نسبت به خودش ، آگاهه که علی رغمی که دوست داره انسان بخشنده ای باشه، ولی دائما از آدما "کینه" به دل می گیره!!!
گفتم: پس فرق این دو تا اینه که در خودشناسی، آدم ممکنه واقعیت وجودیشو نبینه ولی در خودآگاهی، انسان حقیقت خودشو میبینه ؟
گفت: بله ... همینطوره
گفتم: حالا کدومشون بیشتر باعث رشد و تکامل انسان میشه؟
گفت: قطعا "خودآگاهی"... چون زمانی که آدم نسبت به رفتار های واقعیش در عمل آگاه میشه، بعضی جاها به این نتیجه میرسه که باید رفتارهاشو بهبود ببخشه..
بنابراین ، خودآگاهیه که باعث رشد و تکامل انسان میشه
بخشی از مجموعه ی گفتم، گفتی، گفت
#لیدا_صداقت_کیش
دکتری مدیریت ارتباطات
مربی ارتباطات و توسعه ی مهارت های فردی
۴ خرداد ۱۴۰۱