معرفی کتاب "آرامش"
نویسنده: آلن دوباتن
شاید بتوان گفت همان سطرهای اول مقدمه، مهم ترین نکته درباره این کتاب باشد. اینکه آرامش برای ما انسان ها جذابیت زیادی دارد و همه به دنبال دست یابی به آن هستیم، اما نمی دانیم چگونه باید این کار را انجام دهیم و همین موضوع باعث اضطراب بیشتری در ما می شود.
دوباتن در کتاب "آرامش" به تفصیل به موضوعاتی می پردازد که سرچشمه خشم ها و استرس های ما هستند. آن ها را با دقت بررسی می کند و به واسطه درکی که از این مسائل به دست می آید ما را به شرایطی پایدار و دارای آرامش می رساند.
او در بخش اول کتاب به سراغ روابط خانوادگی می رود و مواردی را که در آن باعث استرس و ایجاد خشم می شود مورد بررسی قرار می دهد. مانند: انتظارات و توقعات از دیگران، اختلاف نظرها در بستر خانواده و...
در بخش دوم به سراغ دیگر افراد در اطراف ما رفته و چالش هایی که در رابطه با آنها باعث برانگیختن ما می شود بیان می کند. مانند: برداشت های غیر منصفانه از اعمال اطرافیان، ناراحتی از ندانستن موارد مهمی که ظاهرا بقیه باید بدانند، مواجهه با زندگی اداری و ماشینی بیرون و...
در بخش بعدی نیز به کار و زندگی شغلی و مواردی که ممکن است در این رابطه برهم زننده آرامش ما باشند می پردازد. مانند: سرمایه داری، آینده نگری در کار و به خصوص رابطه با همکاران.
اما در پایان، کتاب فصلی دارد به نام سرچشمه های آرامش و مدعی می شود که تا قبل از آن با نگاهی فلسفی سعی در پیدا کردن آرامش داشته است و در این فصل از دیدی هنری به دنبال آن خواهد بود. دوباتن با آوردن مثال های زیاد خاطرنشان می شود که به همان میزان که ذهن را باید با منطقی آرامش بخش شست و شو داد باید چشم و گوش و بدن ما هم با هنر آرامش بخش آشنا شوند.
با همه این تفاسیر باید به این نکته مهم توجه داشته باشیم که تشویش جای ثابتی در وجود ما دارد و نباید به دنبال حذف مطلق آن باشیم. مهم ترین حرکت مهم برای رفع این اضطراب، آن هم به مقدار قابل توجهی، پذیرش شرایط است. باید بپذیریم که در این شرایط دیگران هم مثل ما هستند. باید بدانیم زندگی آرام به معنی زندگی بدون نگرانی نیست بلکه به معنی زندگی ای است که در آن در جهت انتظاراتی واقع بینانه تر می کوشیم.
بریده های منتخب:
«راه مطلوب برای رسیدن به آرامش این نیست که ذهن خود را خالی کنیم، بلکه باید به شکلی دقیقتر و آهستهتر به تجارب ناراحتکننده خود بنگریم، با این هدف که نگرانیهای بنیادین را کشف و روشن کنیم.»
«ما صدای ترسها و شکنندگیهای نامعقول را به نداهای درونی خود تبدیل کردهایم. ما نیاز به ندایی جایگزین داریم تا جلوی ترسهایی که باعث گریزمان از مسائل میشوند را بگیرند؛ ندایی که تواناییهای نهفتهمان را به ما یادآور شود که ترسهای فعلی مانع شکوفایی آنها شده است. در مغز ما فضای بزرگ و غارمانندی وجود دارد که شامل صدای همه کسانی است که تاکنون میشناختهایم. باید یاد بگیریم نداهای غیرمفید را خاموش و بر نداهایی تمرکز کنیم که ما را در شرایط دشوار هدایت میکنند.»