مدت کوتاهی پس از ظهور نطریه نسبیت عام توسط اینشتین، نظریه های سیاه چاله ها black holes و سفید چاله ها مطرح شد. که نشان داد وقتی یک ستاره پرجرم می میرد، یک هسته کوچک و متراکم باقی مانده از خود به جای می گذارد. اگر جرم هسته بیش از سه برابر جرم خورشید باشد، معادلات نشان داد، نیروی گرانش بر تمام نیروهای دیگر غلبه کرده و یک سیاهچاله ایجاد می کند.
اگر بخواهیم به زبان ساده توضیح دهیم به مقدار زیادی ماده گفته میشود که در منطقهای بسیار کوچک در ناحیهای در فضا-زمان با گرانشی بسیار زیاد فشرده شده است. ستارهای را ده برابر پرجرم تر از خورشید تصور کنید که در کرهای تقریبا به وسعت شهر نیویورک قرار دارد، در نتیجه میدان گرانشی در این ناحیه آنقدر قوی است که هیچ چیز حتی نور، نمیتواند از آن فرار کند؛ به این جرم فضایی سیاهچاله گفته میشود.
گفته شده هیچ چیزی پس از عبور از آن نمی تواند به بیرون برگردد. این گودال های ژرف رفتاری شبیه به جسم سیاه در ترمودینامیک دارند. مقدار و میزان دمایی که در سیاهچالههای ستارهای احتما داده میشود در حد چند میلیاردم کلوین است و تقریبا ردیابی آن و فهمیدن نزدیک ترین حد به آن غیر ممکن است.?
دانشمندان نمی توانند مستقیماً سیاهچاله ها را با تلسکوپ هایی که اشعه ایکس، نور یا سایر اشکال تابش الکترومغناطیسی را تشخیص می دهند، مشاهده کنند. با این حال، میتوانیم وجود سیاهچالهها را استنباط کنیم و با تشخیص تأثیر آنها بر مواد دیگر نزدیک، آنها را مطالعه کنیم.
برای مثال، اگر یک سیاهچاله از میان ابری از ماده بین ستاره ای عبور کند، در فرآیندی به نام برافزایش، ماده را به داخل می کشد. اگر یک ستاره معمولی از نزدیکی یک سیاهچاله عبور کند، فرآیند مشابهی ممکن است رخ دهد. در این حالت، سیاهچاله می تواند ستاره را در حالی که به سمت خود می کشد، از هم جدا کند. همانطور که ماده جذب شده شتاب می گیرد و گرم می شود، اشعه ایکس ساطع می کند که به فضا می تابد.
اکتشافات اخیر شواهد وسوسه انگیزی ارائه می دهد که سیاهچاله ها تأثیر شگرفی بر محله های اطراف خود دارند – انفجارهای پرتو گامای قدرتمندی را ساطع می کنند، ستارگان نزدیک را می بلعند، و رشد ستارگان جدید را در برخی مناطق تحریک می کنند، در حالی که در مناطق دیگر آن را متوقف می کنند.
?
سفیدچاله ها نواحی نظری کیهانی هستند که بر خلاف سیاهچاله ها عمل می کنند. همانطور که هیچ چیز نمی تواند از سیاهچاله فرار کند، هیچ چیز نمی تواند وارد یک سفیدچاله شود.
مدت ها تصور می شد که سفیدچاله ها حاصل نسبیت عام هستند که از همان معادلات برادران ستاره فروپاشیده آنها یعنی سیاهچاله ها به وجود آمده اند. با این حال، اخیراً برخی از نظریه پردازان این سوال را مطرح کرده اند که آیا این گرداب های دوقلوی فضازمان ممکن است دو روی یک سکه باشند.
?
فیزیکدانان یک سفیدچاله را به عنوان «برگشت زمان» سیاهچاله توصیف میکنند، ویدیویی از یک سیاهچاله که به عقب پخش میشود، همانطور که یک توپ در حال پرش، معکوس زمانی یک توپ در حال سقوط است.
در حالی که افق رویداد سیاهچاله یک کره بدون بازگشت است، افق رویداد یک سفیدچاله مرزی است بدون پذیرش – منحصر به فردترین باشگاه فضا-زمان. هیچ فضاپیما هرگز به لبه منطقه نخواهد رسید.
اجسام درون یک سفیدچاله می توانند خارج شوند و با دنیای بیرون تعامل داشته باشند، اما از آنجایی که هیچ چیز نمی تواند وارد آن شود، درون از گذشته جهان جدا می شود: هیچ رویداد بیرونی هرگز بر درون تأثیر نخواهد گذاشت. جیمز باردین، پیشگام سیاهچاله و استاد بازنشسته در دانشگاه واشنگتن، می گوید: «به نوعی داشتن یک تکینگی در گذشته که می تواند بر همه چیز در دنیای بیرون تأثیر بگذارد، آزاردهنده تر است.
https://shopingserver.net/