چند ساله که بیکارم.
هر روز توی خونهم و انگار زمان وایستاده.
افسردگی، بیپولی، بیحوصلگی... همهشون شدن مهمونای همیشگی زندگیم.
نه اینکه نخوام کاری بکنم، ولی وقتی انگیزه نیست، وقتی پول نیست، وقتی حتی نمیدونی از کجا باید شروع کنی، کمکم خودتو گم میکنی.
آدم دلش نمیخواد فقط زنده باشه، دلش میخواد زندگی کنه.
خیلی وقت بود دلم میخواست حرف بزنم. ولی کسی نبود که واقعاً گوش بده.
امروز اومدم اینجا، توی ویرگول، شاید بتونم یه کم از این سنگینی رو بریزم زمین.
شاید یه نفر دیگه هم مثل من باشه، که این حالا رو میشناسه.
اگه باشه، شاید احساس تنهاییم کمتر بشه.
من نمیدونم ته این نوشتهها به کجا میرسه، ولی دوست دارم با نوشتن دوباره خودمو پیدا کنم.
شاید نوشتن بشه شروع یه تغییر کوچیک.
اگه تا اینجا خوندی، ممنونم.
نظرتو بهم بگو—
تو هم این حالا رو تجربه کردی؟
فکر میکنی نوشتن، واقعاً میتونه یه شروع باشه؟
منتظر حرفاتم...