سه ساله عاشق یه دختری شدم،
پاک، نجیب، با خانواده و اصیل و زیبا...باسواد و کاری و همه چی تموم.
خانوادش وضع مالی خوبی دارن، برعکس ما...!
شبا تا نصف شب به عکساش نگاه میکنم و گریه میکنم، چون میدونم عشق ممنوعس...
چون میدونم خودمم بکشم نمیتونم پولدار بشم تا بتونم برم جلو و ازش بخوام رفیق و همدمم بشه...
آخ چقدر سخته بی پولی...
چقدر سخته بخاطر کاغذ پاره نتونی عشقتو لمسش کنی، بغلش کنی و ساعتها کنارش گریه کنی تا دلت آروم بگیره...چقدر سخته بخاطر بی پولی نتونی همه آرزوهای جوانیتو بهش برسی...
اون دختر تمام دنیای منه
و دنیای من، پر از بی پولی...