چند روز پیش تو یه پارکی نشسته بودم، دو تا مرد مسن هم صندلی کناری من نشسته بودن، هر کدوم یه پسر بچه حدودا ۸ ساله با خودشون آورده بودن، گویا نوه اونا بودن.
پسر بچه های شلوغ و شیطون ،اونقدر بالا پایین پریدن و شلوغ کاری کردن تا آخر سر پدربزرگ یکیشون دعواشون کرد، با یه اخم خاصی گفت والله زمان ما بزرگترمون میگفتن بمیر، میمردیم! بچه های الان اصلا بزرگتری کوچیکتری حالیشون نیس..!
همونجا رفتم تو فکر...
با خودم گفتم من و امثال من که بچه های دهه شصت و اوایل هفتادیم و با این روش بزرگ شدیم بهتریم، یا بچه های دهه هشتادی و کوچیکتراش؟!
راستش یاد خاطره خودم افتادم، بهتره بگم سرگذشت خودم. من از بچگی خیلی علاقه به ورزش و سینما داشتم، خییییلی ها...وقتی داشتم انتخاب رشته میکردم به اصرار پدر مرحومم مجبورا رفتم تو یه رشته فنی..! حدود یکماه از درسامون گذشته بود که من فهمیدم اصلا علاقه ای به این رشته ندارم.
به زور و ترس به بابام گفتم، بهش گفتم میخوام تغییر رشته بدم تا دیر نشده.
مگه میشد؟! عصبی شد، داد کشید...
بالاخره راضیش کردم ببرمش تو هنرستان با مشاور حرف بزنه تا بلکه راضی بشه!!
صبح زود نرفتم مدرسه و باهاش رفتم هنرستان تربیت بدنی، مشاور یکم با من حرف زد
برگشت به بابا گفت پسرتون رو به زور نفرستین اون رشته بیارینش اینجا کمکش میکنیم سریع خودشو برسونه...استعداد داره.
وقتی تو ماشین برمیگشتیم تا منو برسونه تو مدرسم جوری با پشت رست زد تو دهنم که سرم گیج رفت..!! فریاد زد و گفت : بهت میگم برو رشته فنی...
منو میگی، گیج، بهت زده، مگه میشه یه پدر به علایق فرزندش گوش نده و توجه نکنه...؟!
اصلا نتونستم رو حرفش حرف بزنم..! رفتم منو رسوند به هنرستان فنی و دیگه حتی جرات اینو نداشتم که دوباره حرفشو بزنم..! تا لیسانس خوندم اما بدون
ذره ای احساس و علاقه...الانم یه بیکار بی پولم که حتی نتونستم به علاقه خودمم برسم.
خواستم بگم بچه های الان هر جی باشن، لااقل رو حرف و خواسته خودشون واستادن و کوتاه نمیان،
بهتر من و امثال منن که آرزوهاشونو مثل هنرستان سینما، تئاتر و ورزش، از دور تماشا کردن و جیک نزدن تا نکنه بزرگترشون ازشون ناراحت نشه.
تمام...