
من بارها و بارها، در میان صحبتهایم با اطرافیانم، این مسئله را مطرح کردهام که اولین نوشتهها، پر از احساساتی هستند که ارزش ستایش دارند. بذرهایی که با نخستین لمس آب، ترک های عمیقی برمیدارند و ساقه هایشان، چون فولادی تشنه در قلبت فرو میروند. حالا که احساسم بیدار تر از همیشه است و گرمای خونی که از قلبم میچکد مرا گرم تر و گرم تر میکند میفهمم که فرق دارند، با آن احساساتی که بارها پاکشان کنی و از نو بنویسی فرق دارند با آن کلماتی که در جست و جوی بهترینشان هستی تا مرا تحت تأثیر قرار بدهی فرق دارند. عزیز من، بال هایت را باز کن. بگذار چشمهایم ببینند قفسهی سینه ات چقدر درد میکند. بگذار ببینند چه چیزهایی را تاب آورده ای و بعد با گریه روی قلمت آوردهای. برای من صدها کلمه زیبا هم به پای نوشته ای نمیرسند که خودت برایش اشک ریخته باشی، نوشته ای که در میان کلماتش ترس هایت با چادر های سیاه و چروکیده و حال به هم زنی که بر سر دارند، وحشیانه برقصند و فریاد بکشند، آنقدر بلند که گوش هایم دیگر چیزی نشنوند، آنقدر بلند که حرارت و گرمایش به بدن یخ زده و بی جانم برسد و مرا هم گرم کند. من نوشته ای را میخواهم که اشکهایت به کلماتش بدل شده باشند و لبهایت خاموش مانده باشند. بگذار احساساتت را ببینم آنهایی را که وقتی میان مرگ و ادامه دادن معلق بودی در وجودت جا خوش کرده بودند. میخواهم با چشمهای دردکشیده و نیمه خاموشم ببینمت آن هنگام که حتی نمیدانستی کلماتت درست کنار هم مینشینند یا نه، آن هنگام که در تنهایی، برای زندگی بی رنگت تلاش میکردی تا دست کم اندکی رنگ به آن ببخشی تا دیگر چمن های بوم زندگی ات سفید و بیرنگ نمانند. اما تو رنگ هایی ساختی که از میانشان، تنها شب سیه فام به تصویر کشیده میشد همان شبی که درد در وجودت خانهای از کاه ساخت و تو بیاعتنا از کنارش گذشتی. حالا آجرها یکی یکی روی هم نشسته اند و خانه ای ساخته اند که حتی آتش چشم هایت هم از پس ویرانی اش برنمیآید خانه ای که حالا وجود دارد، سنگین و پابرجا، و دستهای من از آن و از شانه های غمبار تو دورند. و اما در نهایت، چه کسی به آن سبزه های سفید و بی رنگ لبخند میزند؟ من، من اولین نوشته ات را میپرستم، همان اولین تلاش دست و پا شکسته ات را برای بیرون ریختن چیزی که درونت تلنبار شده بود. احساسات خالصانه ات را میپرستم، همان چیزی را که تو را، تو میکند. حتی اگر کلماتت بلرزند، حتی اگر جمله هایت نیمه تمام بمانند، حتی اگر هیچ کس جز خودت معنای آنچه را نوشته ای نفهمد. پس بگذار بال هایت را باز کنی. بگذار پژواک صدایت از گلوی زخمی درد برخیزد. بگذار فریاد درد هایت بی انکه پشت کلمات آراسته پنهان شود، در جهان بپیچد. بگذار احساساتت، با تمام زخم ها و نا تمامی هایشان راهی به سوی من پیدا کنند. بگذار انعکاس چشم های زمردی و اشک آلودت در من بپیچد، بگذار صدایت، حتی آنگاه که دیگر از گلویت بیرون نمیآید، در من پژواک داشته باشد. من اینجا هستم نه برای آنکه نوشته هایت را زیباتر کنم، نه برای آنکه زخم هایت را به کلمات مرتب تری تبدیل کنم، بلکه برای آنکه ببینمت همانطور که هستی، با تمام آنچه که هنوز نتوانستهای به زبان بیاوری. من اولینت را میخواهم، پیش از آنکه یاد بگیری چگونه دردهایت را زیبا بنویسی