
هر روز با حسای بدی دستو پنجه نرم میکنم حسایی که یهو وسط قهقه هام با پاهای بلندو سیاهو زمختشون میکوبن رو زمین بو میکشن پیدام میکنم اونقدر سریع میدوعن که حتی فرصت نمیکنم شوکه بشم یهو میبینم تو جونمن یهو ادمای دوروبرم با چشمای ورقلمبیده بهم نگاه میکنن و ازم دلیلی برای ساکت شدن یهوییم میخوان ولی من هیچی ندارم من سیاهم من سیاه نبودم سیاهم کردن تاریکم اونقدر تاریکم که نمیتونم جاییو ببینم خنده های بی معنی جوک های بی معنی هیچی نمیبینم و تنها چیزی که میخوام دویدن به سمت پناهیه که حال منو حتی بدتر میکنه میخوام جیغ بکشم میخوام همونجا بشینم بین دستایی که حتی گاهی خودشون بهم زخم میزنن بشینم و اونقدر جیغ بکشم تا مزه قطره های خون سیاهم رو بچشم من اونقدر تاریکم که چشمی برای دیدن من اینجا نیست دیر نیست اما زود هم نیست دیر نیست اما من بین این ابرای سیاه گیر افتادم بین دستایی که نمیدونم مال منن یا قراره منو بکشن