
گاهی اوقات اونقدری که غم دارم بزرگ نیستم اونقدری که وزن ناراحتیای تو شکمم بزرگن خودم نیستم من فقط میخوابم دراز میکشم تا مشتشو بزنه بهم تا له بشم تموم بشم ولی نمیشم ابر سیاه روزگار گوه من از بالای سرم کنار نمیره توی شکمم توی سرم همه جام حس شرم دارم حس بد حس تلخ حس سیاه مایع سیاه غلیظی توی بدنم موج وارانه در امتداد خودش حرکت میکنه و چیزی مثل مرگ دامن گیر من میشه اما مگه تموم میشه در این دقیقه ها بارها و بارها مرده ام بارها که فکری از سر من گذشته من مرده ام بارها به این فکر کردم که به زندگی حقیرانه ام پایان بدهم یا نه بدترین حس دنیا را روی دوش هایم میکشم اما سنگینن حرکت نمیکنن و مردم مردمی که حتی نمیدانند وزن بارهای غم الودم چقدر است دهان های زشت و کج و معوجشان را باز میکنند و به من میخندند نوک انگشتانشان راه نگاه میکنم که سمت من گرفته شدن و قفسه سینه ای که بالا و پایین میشود درباره صدایشان از من میپرسید؟ خیلی دورن خیلی دور صدایی نمیشنوم مثل یک نوزادی که نمیشنود مثل بچه ای که از سمعک زشتش خوشش نمیاید مثل پیرزنی که نمیخواهد قبول کند گوش هایش سو گذشته را ندارد امروز در این لحظه حمام رفته ام و در تمیز ترین حالتم غمگین ترین ادم روی زمینم موهایم در خوش حالت ترین حالت خودشان هستند اما از من بپرسید من داغونم من ارزوی مرگ دارم با اینکه تا این لحظه هزاران بار مرده ام