وقتی مغازه را خریدم، موش‌ها امانم را بریده بودند.
هر راهی به فکرم می‌رسید امتحان کردم. سم گذاشتم و دنبال راه‌های مختلف برای خلاص‌شدن از شرشان رفتم، اما انگار موش‌ها خیال رفتن نداشتند.
یک روز کسی پیشنهاد داد گربه بیاورم.
با خودم گفتم شاید این راه جواب بدهد. شروع کردم به جست‌وجو در اینترنت تا اینکه چشمم به گربه‌ای افتاد که آن روزها اسمش دیزل بود.
دیزل در خانواده‌ای در محله تهرانپارس تهران زندگی می‌کرد؛ اما زندگی برای این کوچولوی نارنجی، داستان تلخی نوشته بود.
در جریان جنگ دوازده‌روزه، خانواده‌اش را در بمباران از دست داده بود. از آن خانواده، فقط یک بچه‌گربه کوچک و بی‌پناه باقی مانده بود؛ بچه‌گربه‌ای که نمی‌توانست به‌تنهایی از خودش مراقبت کند.
خوشبختانه خانواده‌ای مهربان پیدایش کرده بودند. او را به دکتر برده و برای درمانش تلاش کرده بودند. دیزل چند عمل جراحی را پشت سر گذاشته بود و با وجود تمام رنجی که تحمل کرده بود، هنوز فرصت زندگی داشت.
وقتی سرپرستی‌اش را پذیرفتم، فکر می‌کنم حدود دو ماه داشت.
اسمش را آلکس گذاشتم.
از آن روز، آلکس وارد زندگی من شد.
راستش را بخواهید، من گربه‌های زیادی را در زندگی‌ام دیده بودم. سال‌ها در خانه قدیمی‌مان گربه‌های مختلف رفت‌وآمد می‌کردند. حتی شاید ده‌ها گربه در همان خانه بچه‌هایشان را به دنیا آورده و بزرگ کرده بودند.
اما آلکس اولین گربه‌ای بود که به‌طور مستقیم با من زندگی می‌کرد.
قرار بود شکارچی موش‌های مغازه‌ام باشد؛ ولی آلکس ظاهراً علاقه چندانی به این کار نداشت! دست‌کم من هیچ‌وقت ندیدم موشی شکار کند.
مدتی گذشت تا اینکه مخمل هم وارد زندگی‌ام شد.
مخمل را یکی از اقوام برایم آورد. بچه‌گربه‌ای کوچک که فقط سه روز از تولدش گذشته بود.
آن روزها فکرش را هم نمی‌کردم این موجود کوچک، روزی به یکی از شکارچی‌های ماهر مغازه تبدیل شود.
مخمل آرام‌آرام بزرگ شد. از حدود پانزده‌روزگی، شکار موش‌ها را شروع کرد و کارش واقعاً تماشایی بود. گاهی چند موش را پشت سر هم شکار می‌کرد و من با تعجب نگاهش می‌کردم.
اما اتفاق جالب‌تر این بود که آلکس هم کم‌کم شکارکردن را یاد گرفت.
گربه‌ای که من برای شکار موش آورده بودم، ظاهراً شاگرد یک بچه‌گربه نارنجی شده بود!
حالا دیگر آلکس و مخمل کنار هم زندگی می‌کردند. هرکدام شخصیت خودش را داشت، اما به‌تدریج بخشی از زندگی روزمره من شده بودند.
تا اینکه جنگ دیگری از راه رسید.
در جریان جنگ دوم ایران و اسرائیل، با حملات آمریکا نیز روبه‌رو شدیم. یکی از روزها اطراف مغازه‌ام را بمباران کردند.
همه‌چیز به‌هم ریخت.
بعد از بمباران، دیگر خبری از آلکس نبود.
هرچه گشتم، پیدایش نکردم. نمی‌دانستم کجا رفته، چه اتفاقی برایش افتاده و اصلاً زنده مانده است یا نه.
مخمل مانده بود و آلکس ناپدید شده بود.
اما قصه آلکس همین‌جا تمام نشد.
مدتی بعد، بعضی از دوستان گفتند او را در محله دیگری دیده‌اند. همین حرف‌ها دوباره امیدی در دلم زنده کرد.
تا اینکه روزی یک مرد کارتن‌خواب، که آلکس را می‌شناخت، برایم از او تعریف کرد.
گفت آلکس روز بمباران فرار کرده و خودش را به بیابان‌ها رسانده بود. بعد به چند نفر از کارتن‌خواب‌ها برخورد کرده و چند روزی را با آن‌ها گذرانده بود.
به گفته آن مرد، آلکس مدتی کنارشان مانده بود؛ اما ظاهراً غذای کافی وجود نداشت و سرانجام از پیش آن‌ها رفته بود.
مرد گفت بعدتر آلکس را چند کوچه بالاتر دیده است؛ جایی که کنار یک گربه ماده و چند بچه‌گربه زندگی می‌کرد.
وقتی این حرف‌ها را شنیدم، نمی‌دانم چه حسی داشتم. از یک طرف، خوشحال بودم که شاید آلکس از بمباران جان سالم به در برده باشد. از طرف دیگر، دلم می‌خواست خودم او را ببینم و مطمئن شوم حالش خوب است.
آن مرد قول داد مرا پیش آلکس ببرد.
منتظر ماندم تا این وعده عملی شود.
اما روزها گذشت و خبری نشد.
بعد خود آن مرد هم ناپدید شد و دیگر نتوانستم پیدایش کنم.
به این ترتیب، فرصت دیدن دوباره آلکس از دست رفت.
از آن روز تا حالا، هیچ خبر قطعی از او ندارم.
نمی‌دانم آیا همان گربه‌ای که کنار آن گربه ماده و بچه‌هایش دیده شده بود، واقعاً آلکس بود یا نه. نمی‌دانم بعد از آن روزها چه اتفاقی برایش افتاد و حالا کجاست.
تنها چیزی که می‌دانم این است که آلکس روزگاری وارد زندگی من شد؛ گربه‌ای که از همان ماه‌های اول زندگی، رنج زیادی را پشت سر گذاشته بود.
خانواده‌اش را از دست داده بود، چند عمل جراحی را تحمل کرده بود و سرانجام به خانه و مغازه من رسیده بود.
بعد، درست وقتی به حضورش عادت کرده بودم، جنگ دوباره همه‌چیز را به‌هم ریخت و او از زندگی من ناپدید شد.
گاهی به این فکر می‌کنم که زندگی برای بعضی موجودات چقدر سخت می‌گذرد. آن‌ها نمی‌دانند جنگ چیست، چرا بمب‌ها فرود می‌آیند یا چرا خانه‌ای که در آن احساس امنیت می‌کردند، ناگهان به جای خطرناکی تبدیل می‌شود.
آن‌ها فقط می‌خواهند زنده بمانند؛ جایی برای پناه‌گرفتن پیدا کنند، غذایی بخورند و شب را به صبح برسانند.
آلکس هم احتمالاً فقط دنبال راهی برای ادامه زندگی‌اش بوده است.
شاید توانسته باشد خانه تازه‌ای پیدا کند. شاید هنوز در همان محله‌ها زندگی می‌کند. شاید کسی به او غذا می‌دهد و مراقبش است.
و شاید هم سرنوشت دیگری در انتظارش بوده است.
من هیچ‌کدام را نمی‌دانم.
اما تا وقتی خبری قطعی از او نداشته باشم، نمی‌خواهم برای داستانش پایانی بسازم که از آن مطمئن نیستم.
آلکس، اگر هنوز جایی در این دنیا زندگی می‌کنی، امیدوارم در امان باشی؛ امیدوارم غذایی برای خوردن داشته باشی و شب‌ها گوشه‌ای امن برای خوابیدن پیدا کنی.
تو روزی بخشی از زندگی من بودی و من هنوز فراموشت نکرده‌ام.
شاید دیگر هیچ‌وقت یکدیگر را نبینیم. شاید روزی خبری از تو به من برسد و این قصه سرانجام پاسخ خودش را پیدا کند.
اما فعلاً داستان تو همین‌جا می‌ماند؛ با یک جای خالی، چند خاطره واقعی و پرسشی که هنوز بی‌پاسخ است:
محمدعلی مقیسه (لیمان)
