پنجشنبهها برای محمدعلی با روزهای دیگر فرق داشت.
نه به خاطر تعطیلی.
نه به خاطر باران‌های پاییزی.
و حتی نه به خاطر ساعت پنج عصر.
پنجشنبهها روزی بود که باید دوباره عاشق زنش می‌شد.
ساعت نزدیک پنج بود.
محمدعلی پشت میز کوچک کارگاه نشسته بود و با ذره‌بین به یک ساعت جیبی قدیمی نگاه می‌کرد.
صدای باران از پشت شیشه می‌آمد.
تیک... تاک... تیک... تاک...
دستش روی چرخ‌دنده کوچک ساعت بود که زنگ بالای در به صدا درآمد.
سرش را بلند کرد.
پروانه وارد شد.
بارانی کرم‌رنگ پوشیده بود و چند قطره باران روی موهایش نشسته بود.
محمدعلی چند ثانیه فقط نگاهش کرد.
هر بار همین‌طور می‌شد.
هر بار دلش می‌خواست بلند شود، جلو برود و بگوید:
«پروانه... من شوهرت هستم.»
اما هیچ‌وقت این کار را نمی‌کرد.
پروانه لبخند زد.
ـ سلام.
محمدعلی جواب داد:
ـ سلام. بفرمایید.
پروانه جعبه مخملی کوچکی را روی پیشخوان گذاشت.
ـ این ساعت مال پدربزرگمه. چند وقته درست کار نمی‌کنه.
محمدعلی جعبه را باز کرد.
ساعت را دید.
قلبش فرو ریخت.
همان ساعت.
همان ساعت نقره‌ای که سال‌ها پیش برای دومین سالگرد ازدواجشان خریده بود.
پروانه گفت:
ـ هر جا بردمش گفتن قطعه‌اش پیدا نمی‌شه. گفتن شما شاید بتونید درستش کنید.
محمدعلی لبخند زد.
ـ شاید.
پروانه پرسید:
ـ کی آماده می‌شه؟
محمدعلی نگاهی به ساعت انداخت.
ـ پنجشنبه آینده.
پروانه لبخند زد.
ـ پس پنجشنبه میام.
ـ منتظرتون هستم.
پروانه رفت.
زنگ بالای در دوباره صدا کرد.
محمدعلی تا چند لحظه به در خیره ماند.
بعد نشست.
درِ پشت ساعت را باز کرد.
داخل آن، با خطی که خودش می‌شناخت، جمله‌ای حک شده بود:
«برای پروانه‌ام؛ تا ابد، پنج و هفده دقیقه؛ لحظه‌ای که چشم‌هایت را شناختم.»
محمدعلی چشم‌هایش را بست.
یک سال بود که هر پنجشنبه همین کار را می‌کرد.
ساعت را تعمیر می‌کرد.
پروانه می‌آمد.
او را نمی‌شناخت.
و دوباره می‌رفت.
یک سال قبل، تصادف همه چیز را عوض کرده بود.
پروانه زنده مانده بود.
اما بخشی از حافظه‌اش نه.
پزشکان گفته بودند خاطرات سال‌های اخیر زندگی‌اش آسیب دیده‌اند.
او گذشته دور را به یاد می‌آورد؛ کودکی، مدرسه، پدر و مادرش...
اما هفت سال آخر زندگی‌اش برایش مثل یک اتاق تاریک بود.
در آن اتاق، یک شوهر وجود داشت که نمی‌شناخت.
خانه‌ای بود که نمی‌دانست متعلق به اوست.
عکس‌هایی بود که مردی در آنها کنارش ایستاده بود و لبخند می‌زد.
اما نمی‌دانست آن مرد کیست.
فقط یک چیز عجیب وجود داشت.
هر پنجشنبه، وقتی وارد ساعت‌سازی محمدعلی می‌شد، قلبش آرام می‌گرفت.
خودش هم دلیلش را نمی‌دانست.
محمدعلی می‌توانست همه چیز را برایش تعریف کند.
می‌توانست عکس‌های عروسی‌شان را نشانش بدهد.
می‌توانست سند ازدواجشان را روی میز بگذارد.
می‌توانست بگوید:
«پروانه، من همان مردی هستم که هفت سال کنار تو زندگی کردم.»
اما پزشک گفته بود فشار روانی ممکن است اوضاع را بدتر کند.
محمدعلی هم تصمیم دیگری گرفته بود.
قرار نبود زنش را مجبور کند او را به یاد بیاورد.
قرار بود کاری کند که هر بار دوباره او را انتخاب کند.
برای همین، ساعت را طوری تنظیم می‌کرد که شش روز و بیست‌وسه ساعت کار کند.
و پنجشنبه...
دقیقاً ساعت پنج و هفده دقیقه...
بایستد.
چرا؟
چون پنج و هفده دقیقه، سال‌ها قبل، اولین بار چشم‌های پروانه را دیده بود.
و محمدعلی باور داشت بعضی خاطرات را نمی‌شود با زور به ذهن برگرداند.
باید گذاشت راهشان را از دل پیدا کنند.
پنجشنبه بعد، پروانه آمد.
این بار بدون ساعت.
محمدعلی تعجب کرد.
ـ ساعتتون چی شد؟
پروانه گفت:
ـ نیاوردم.
ـ پس برای چی اومدید؟
پروانه چند لحظه سکوت کرد.
بعد گفت:
ـ نمی‌دونم.
محمدعلی چیزی نگفت.
پروانه ادامه داد:
ـ از دیشب یک سؤال توی سرمه.
ـ چه سؤالی؟
ـ چرا هر پنجشنبه دلم می‌خواد بیام اینجا؟
محمدعلی نگاهش کرد.
پروانه آرام گفت:
ـ من شما رو نمی‌شناسم؟
محمدعلی نفس عمیقی کشید.
ـ شاید.
ـ «شاید» یعنی چی؟
محمدعلی لبخند زد.
ـ یعنی بعضی آدم‌ها رو ممکنه با عقل نشناسیم...
مکث کرد.
ـ ولی با دل بشناسیم.
پروانه سرش را پایین انداخت.
چشم‌هایش خیس شد.
ـ نمی‌دونم چرا وقتی با شما حرف می‌زنم، دلم می‌گیره.
محمدعلی گفت:
ـ لازم نیست بدونید.
آن شب، پروانه وقتی به خانه رسید، سراغ جعبه‌ای رفت که هیچ‌وقت دلش نمی‌خواست بازش کند.
داخلش چند عکس بود.
یکی را برداشت.
عکس عروسی.
زنی جوان کنار مردی ایستاده بود.
پروانه به عکس نگاه کرد.
مرد را نمی‌شناخت.
اما چند لحظه بعد، انگشتش را روی صورت او گذاشت.
اشک از چشمش افتاد.
نمی‌دانست چرا.
عکس را برگرداند.
پشت عکس نوشته شده بود:
«پروانه و محمدعلی پنجشنبه، ۱۷ مهر»
پروانه چند بار اسم را خواند.
محمدعلی.
صبح روز بعد، دوباره به ساعت‌سازی رفت.
زنگ بالای در به صدا درآمد.
محمدعلی سرش را بلند کرد.
پروانه ایستاده بود.
اما این بار چیزی در دست داشت.
همان ساعت نقره‌ای.
آن را روی میز گذاشت.
محمدعلی پرسید:
ـ ساعت خراب شده؟
پروانه گفت:
ـ نه.
ـ پس چرا آوردید؟
پروانه به او نگاه کرد.
چند ثانیه سکوت کرد.
بعد گفت:
ـ نمی‌دونم.
محمدعلی لبخند زد.
پروانه ادامه داد:
ـ فقط دیشب خواب دیدم یک نفر بهم گفت...
مکث کرد.
ـ «اگر یک روز همه چیز رو فراموش کردی، ساعتت رو ببر پیش محمدعلی.»
دست محمدعلی روی میز خشک شد.
پروانه آرام پرسید:
ـ شما محمدعلی هستید؟
محمدعلی سرش را پایین انداخت.
ـ بله.
پروانه چشم‌هایش را بست.
اشک از گونه‌اش پایین آمد.
بعد خیلی آرام گفت:
ـ نمی‌دونم شما چه کسی هستید...
لبخند زد.
ـ ولی فکر کنم دلم شما رو می‌شناسه.
محمدعلی چیزی نگفت.
فقط ساعت را برداشت.
آن را کوک کرد.
تیک... تاک... تیک... تاک...
پروانه به ساعت نگاه کرد.
عقربه‌ها حرکت می‌کردند.
این بار محمدعلی ساعت را روی پنج و هفده دقیقه تنظیم نکرد.
گذاشت جلو برود.
برای اولین بار بعد از یک سال، اجازه داد ساعت از پنج و هفده دقیقه عبور کند.
پنج و هجده... پنج و نوزده... پنج و بیست...
پروانه لبخند زد.
ـ چرا ساعت رو متوقف نکردید؟
محمدعلی به او نگاه کرد.
ـ چون فکر کنم دیگه لازم نیست هر پنجشنبه از اول شروع کنیم.
پروانه دستش را جلو آورد.
دست محمدعلی را گرفت.
و آرام گفت:
ـ پس از کجا شروع کنیم؟
محمدعلی لبخند زد.
ـ از همین‌جا.
و ساعت...
برای اولین بار بعد از یک سال...
پنجشنبه را پشت سر گذاشت.
✍️: محمدعلی مقیسه (لیمان) ❤️
