سال‌هاست...
در تمامِ سرد و گرمِ این روزگارِ بی‌پناه،
کسی کنارم نشسته است
که هیچ‌گاه زبان به گله نگشود.
با اندکِ بساطم ساخت،
و بر سفره‌ی خالی‌ام،
بی‌منت نشست.
هرکجا که پای رفتنم لرزید،
بازوی مرا گرفت؛
هرکجا که از سوزِ سرما فسرده شدم،
نفسِ گرمش را به روحم دمید.
او مرا به خاطرِ نداشته‌هایم سرزنش نکرد؛
هرکجا که دردمند شدم،
پا به پای ناله‌هایم سوخت،
و هرکجا که از غصه لبریز شدم،
صبر کرد و صبر کرد...
چه بسیار سفرها کردیم
و به همه جا سر زدیم؛
تجربه‌ها آموختیم
از سرزمین‌های دور و نزدیک،
از سرزمین‌های سرد و گرم...
از دریا و کویر،
تا جنگل و کوهستان.
مردمانی دیدیم مهربان و زحمتکش،
بی‌ریا و مهمان‌نواز...
مردمانی که با سختی‌های روزگار ساختند
و روزهای خوب را به شادی گذراندند.
اما در تمامِ این راه،
در تمامِ این بالا و پایین‌های روزگار،
او هرگز از من جدا نشد
و هیچ‌وقت مرا تنها نگذاشت.
هرکجا که دلتنگ شدم،
سر بر شانه‌اش گذاشتم؛
و هرکجا که حرفی برای گفتن نداشتم،
او به جای من گریست،
به جای من فریاد زد،
و عشق را روی بومِ سفیدِ کاغذ نقاشی کرد...
تا اینکه امروز،
در آستانه‌ی این همه سال خاطره،
نقاب از چهره برمی‌دارم
و به همه‌ی جهان می‌گویم:
این یارِ وفادار،
این معشوقِ بی‌منت و همیشگی...
چیزی نبود جز همین «قلم»؛
همان که تمامِ زندگی‌ام را،
بی‌کم و کاست،
به نامِ من و برای آیندگان نوشت.
✍️: محمدعلی مقیسه (لیمان)
