درد را از هر طرفی که بنویسی، باز هم همان درد است.
فرقی نمی‌کند از کدام زاویه نگاه کنی؛ زخم همان زخم است. فقط عمق و رنگش کمی عوض می‌شود. من بیش از پنجاه سال است که با این حقیقت زندگی می‌کنم.اگر درد را درمان نکنی، مجبوری رنجش را بکشی.
اما رنج همیشه قصه شکست نیست. گاهی همان دستی است که انسان را از میان آتش عبور می‌دهد و به خودش برمی‌گرداند. من این را با پوست و استخوانم فهمیده‌ام.من پسربچه‌ای دوازده‌ساله بودم وقتی کشورم زیر و رو شد. انقلاب ۵۷ را با چشم‌های کودکانه دیدم. از سیاست چیزی نمی‌فهمیدم و هنوز هم ادعایی ندارم. فقط می‌دیدم خیابان‌ها پر از صداست و دل آدم‌ها سنگین. من روستایی بودم که به تهران بزرگ آمده بودم و از همان کودکی طعم رنج را چشیده بودم. برای همین همیشه دوست داشتم از درد دیگران بنویسم. چون درد دیگران را می‌فهمیدم.قلمم از همان روزها با من بود.
قلمی ساده و بی‌ادعا. بیش از پنجاه سال است که با آن می‌نویسم. هزاران صفحه سیاه کرده‌ام؛ داستان، شعر، خاطره، دلنوشته. خیلی از آن‌ها هیچ تصویری نداشتند. فقط کلمات بودند و یک قلب که می‌خواست سبک شود. گاهی خودم با همان قلم یک نقاشی ساده می‌کشیدم؛ بی‌ریا و کودکانه.امشب دوباره همان دیوارها برگشتند.
ابزارها می‌گویند «در منطقه شما در دسترس نیست». تصویر نمی‌توانم بسازم. راه بسته است. آدم می‌ماند با دست‌های خالی و دلی پر از حرف. اما من عادت ندارم پشت در بسته بمانم. هیچ محدودیتی برای قلم من معنا ندارد. حتی اگر تمام تصویرسازان جهان روزی من و کشورم را محدود کنند، باز هم قلمم را زمین نمی‌گذارم. قلمم عشق من است. از کودکی همراه من بوده و هنوز هم هست.وقتی از درد و رنج می‌نویسم، به آخر نوشته فکر نمی‌کنم.
چون درد و رنج پایانی ندارند. مثل رودخانه‌ای هستند که همیشه جریان دارد. هرچه بیشتر می‌نویسم، بیشتر می‌فهمم که چقدر از دردهای خودم و هموطنانم را هنوز ننوشته‌ام. چقدر را فراموش کرده‌ام. چقدر را سال‌ها در گوشه‌ای از دلم نگه داشته‌ام.راز نوشته‌های قوی، به گمان من، همین است:
وقتی از جنگ، فقدان، تنهایی یا سختی می‌نویسی، اگر فقط زخم را نشان بدهی، خواننده درد را می‌بیند. اما اگر اثری که آن زخم روی روح انسان گذاشته را نشان بدهی، خواننده زندگی را لمس می‌کند.من از دردها می‌نویسم؛ اما پایان قصه‌ام را به رنج‌ها نمی‌سپارم.
پایان را به امید می‌سپارم. به قلم. به ادامه دادن.امشب می‌خواهم آن‌قدر بنویسم که مستی روزگار از سرم بیفتد.
آن‌قدر کلمات را پشت سر هم ردیف کنم که نشئه‌ی نوشته‌های خودم شوم.
آن‌قدر برقصم روی صفحه که دیگر هیچ محدودیتی نتواند مرا متوقف کند.دوست دارم آن‌قدر بنویسم که تمام درد و رنج دوستانم و همه انسان‌های دردمند به پایان برسد.
دوست دارم روزی برسم به جایی که بتوانم بنویسم: «اینجا پایان بود.»
اما هنوز نرسیده‌ام. هنوز دارم می‌نویسم. هنوز دارم از وسط آتش عبور می‌کنم.هر نوشته یک آجر است.
شاید امروز کسی نخواند، اشکالی ندارد. این آجرها روزی روی هم سوار می‌شوند و همان کارخانه‌ای را می‌سازند که از اول دنبالش بودم؛ کارخانه‌ای از کلمات، از خاطره، از تجربه، از امید.ایران سابقه دیرینه‌ای در فرهنگ و هنر و تمدن دارد. مردم این سرزمین همیشه راه خودشان را پیدا کرده‌اند. من باور دارم استعداد و ظرفیت این مردم کمتر از هیچ ملتی نیست. فقط باید راه را پیدا کرد و رفت.امشب دلم پر است.
پر از تلخی محدودیت‌ها و شیرینی نوشتن.
پر از خاطره پسربچه‌ای که هنوز توی وجودم نفس می‌کشد.
پر از رنجی که گاهی انسان را می‌سوزاند و گاهی او را کامل‌تر می‌کند.
برقص با قلمت.
مست شو از کلمات خودت.
من زنده‌ام.
و قلمم هنوز اینجاست.
✍️ : محمدعلی مقیسه (لیمان) ♥️
