اول شهریورماه ۱۳۴۴، در شهر سبزوار، کودکی به دنیا آمد که سال‌ها بعد نامش را در دنیای مجازی با واژه‌ای دیگر خواهند شناخت؛ «لیمان».
محمدعلی مقیسه هنوز نمی‌دانست زندگی برایش چه فصل‌هایی نوشته است. هنوز نه از جنگ خبری بود، نه از کامپیوتر و اینترنت و فضای مجازی. فقط کودکی بود که قرار بود آرام‌آرام بزرگ شود و راه خودش را در میان روزهای ساده و سخت زندگی پیدا کند.
چهارساله بود که در سال ۱۳۴۸ همراه پدرش از سبزوار به شهرری آمد. مدتی بعد، در سال‌های ۱۳۵۰ و ۱۳۵۱، خانواده نیز به محمدعلی و پدر پیوستند و زندگی خانوادگی در شهرری شکل دیگری پیدا کرد.
همان سال‌ها، فصل دیگری از زندگی او آغاز شد؛ مدرسه.
تحصیلات ابتدایی را شروع کرد و بعد تا سوم راهنمایی ادامه داد. سال‌هایی که برای بسیاری از بچه‌ها فقط خاطره‌ای از نیمکت و زنگ تفریح است، برای محمدعلی بخشی از ساختن شخصیت و نگاهش به زندگی بود.
بعد انقلاب ۱۳۵۷ از راه رسید.
دنیای اطراف محمدعلی تغییر کرده بود و خودش هم دیگر آن کودک سال‌های قبل نبود. نوجوانی بود که اتفاقات بزرگ جامعه را از نزدیک می‌دید و کم‌کم زندگی، او را به سمت تجربه‌هایی می‌برد که هیچ مدرسه‌ای نمی‌توانست برایش تدریس کند.
سال‌های ۱۳۵۹ و ۱۳۶۰، جنگ آغاز شد و محمدعلی راهی جبهه شد.
نوجوانی که هنوز سال‌های زیادی از زندگی‌اش باقی مانده بود، به جایی رفت که در آنجا معنی خیلی از واژه‌ها تغییر می‌کرد؛ دوستی، ترس، انتظار، دلتنگی، فداکاری و زندگی.
در جبهه، روزهایی گذشت که بعدها تبدیل به خاطره شدند؛ خاطراتی که بخشی از آنها سال‌ها در ذهن ماندند و بخشی دیگر روی کاغذ آمدند.
قلم برای محمدعلی از همین سال‌ها فقط یک وسیله نوشتن نبود.
گاهی کاغذ جایی بود برای نگه داشتن یک خاطره، گاهی برای شعر، گاهی برای حرفی که نمی‌شد با کسی در میان گذاشت.
جنگ سرانجام در سال ۱۳۶۷ به پایان رسمی رسید؛ اما برای کسی که سال‌های جوانی خود را در آن روزها گذرانده بود، پایان جنگ به معنی پایان خاطرات نبود.
زندگی ادامه داشت.
ازدواج، خانواده، کار، فراز و نشیب‌های زندگی و سال‌هایی که هرکدام چیزی به تجربه‌های محمدعلی اضافه کردند.
او در کنار زندگی روزمره، نوشتن را هم رها نکرد.
نوشتن برایش کلاس و مدرک و عنوان خاصی نداشت. از همان کودکی با قلم مأنوس شده بود و بعدها شعر، داستان، خاطره و نوشته‌های مختلف بخشی از زندگی او شدند.
سال‌ها گذشت و دنیا تغییر کرد.
کاغذها کم‌کم جای خود را به صفحه‌های نمایش دادند. کامپیوتر وارد زندگی شد و بعد اینترنت آمد؛ دنیایی تازه که فاصله میان یک نویسنده و خواننده را کمتر می‌کرد.
محمدعلی هم وارد این دنیای تازه شد.
اما یک چیز تغییر نکرد:
فقط ابزارش عوض شده بود.
روزی روی کاغذ می‌نوشت و امروز روی صفحه کامپیوتر.
روزی دفتر و قلم همراهش بود و امروز فضای مجازی بخشی از دفتر بزرگ او شده است.
در این مسیر، نام دیگری هم کنار نام محمدعلی قرار گرفت؛ لیمان.
«لیمان» نامی شد که نوشته‌ها، شعرها و فعالیت‌های او در فضای مجازی با آن شناخته شدند و بعدها «لیمان دیجیتال» شکل گرفت؛ جایی برای ادامه همان راه قدیمی، اما با ابزارهای جدید.
امروز وقتی نام محمدعلی مقیسه(لیمان) در اینترنت جست‌وجو می‌شود، گاهی اطلاعات افراد دیگری با نام مشابه نیز در میان نتایج دیده می‌شود.
اما داستان این صفحه درباره آن افراد نیست.
این داستان درباره محمدعلی مقیسه، نویسنده و شاعر، با نام ادبی لیمان است؛ انسانی که مسیر زندگی‌اش از سبزوار آغاز شد، از شهرری گذشت، مدرسه و نوجوانی را پشت سر گذاشت، جنگ و جبهه را تجربه کرد، ازدواج و زندگی را ادامه داد و سرانجام قلم خود را از کاغذ به دنیای دیجیتال رساند.
او هنوز می‌نویسد.
شاید شکل دفترش عوض شده باشد، شاید قلمش دیگر جوهر نداشته باشد، شاید بسیاری از نوشته‌های قدیمی‌اش از میان سال‌ها گم شده باشند؛ اما چیزی هنوز باقی است:
علاقه به نوشتن.
و شاید داستان لیمان، بیشتر از آنکه داستان یک نویسنده باشد، داستان مردی باشد که در تمام این سال‌ها تلاش کرده چیزی از خودش در میان کلمات به جا بگذارد.
نه برای اینکه بزرگ دیده شود؛
فقط برای اینکه وقتی روزی به پشت سرش نگاه می‌کند، ببیند در پرونده زندگی‌اش، چند فصل خوب هم نوشته شده است.
فعال در حوزه شعر، داستان، خاطره و محتوای فرهنگی و انسانی
نام ادبی: لیمان
مجموعه فعالیت‌های دیجیتال: لیمان دیجیتال
✍️ : محمدعلی مقیسه (لیمان) 🌹
