امشب مهمان داشتم.
نه از آن مهمان‌هایی که زنگ در را می‌زنند، سلام می‌کنند و می‌نشینند کنار آدم.
مهمان من چهار تا پنجه داشت، سبیل‌های قشنگ و چشمانی که لازم نبود حرف بزنند.
چند ماه بود ندیده بودمش. راستش، انتظار نداشتم یک شب دوباره پیدایش شود و این‌طور غافلگیرم کند.
دم مغازه بودم که دیدمش.
تا چشمم به او افتاد، صدایش زدم:
رفیق، نمی‌دانی چه اتفاقی افتاد!
انگار همین یک کلمه کافی بود تا تمام فاصله آن چند ماه را فراموش کند. یک‌دفعه به طرفم پرید، دورم چرخید و خودش را به پاهایم مالید.
من مانده بودم و نگاهش می‌کردم.
با خودم گفتم: مگر می‌شود؟
مگر می‌شود این کوچولوی پشمالو بعد از این همه مدت هنوز مرا بشناسد؟
هنوز از هیجانش کم نشده بود که مرتب با پنجه‌هایش به شلوارم می‌چسبید و خودش را به پاهایم می‌مالید. من هم نشستم تا بهتر نوازشش کنم.
اما مخمل انگار هنوز حرف‌های نگفته زیادی داشت.
یک‌دفعه خودش را بالا کشید، دور گردنم را گرفت و صورتش را به صورتم چسباند.
همان‌جا ماند.
صورتش کنار صورت من بود و من دست‌هایم را دورش گرفته بودم.
نمی‌دانم در آن لحظه چه چیزی از دل کوچک مخمل می‌گذشت. نمی‌توانم بگویم به زبان خودش چه می‌خواست بگوید. اما برای من، آن آغوش چیزی کم از یک اعتراف عاشقانه نداشت.
انگار می‌گفت:
«بابا، من هنوز تو را می‌شناسم.»
و من چه جوابی داشتم؟
جز اینکه محکم‌تر بغلش کنم و دلم بخواهد زمان همان‌جا بایستد.
به او غذا دادم. با اشتها خورد و بعد، انگار خیالش راحت شده باشد، جایی آرام گرفت و خوابید.
حالا مهمان عزیزم خواب است و من نشسته‌ام و به اتفاق امشب فکر می‌کنم.
بعضی‌ها می‌گویند گربه وفا ندارد. می‌گویند فقط غذا می‌خواهد و اگر فرصتی پیدا کند، چنگ می‌زند.
من نمی‌خواهم درباره همه گربه‌ها حکم بدهم. هر موجودی رفتار خودش را دارد.
اما امشب، مخمل با رفتارش چیزی به من نشان داد که بعید می‌دانم به این زودی فراموش کنم.
من او را صدا زدم و او به طرفم آمد.
نه می‌توانست حرف بزند، نه می‌توانست از دلتنگی‌اش برایم تعریف کند. اما آن‌قدر خودش را به من چسباند که دیگر برای فهمیدن محبتش به هیچ ترجمه‌ای نیاز نداشتم.
رفیق، شاید ما آدم‌ها گاهی آن‌قدر درگیر حساب‌وکتاب زندگی می‌شویم که یادمان می‌رود برای دوست داشتن، همیشه لازم نیست حرفی بزنیم.
گاهی یک نفر فقط کنارمان می‌نشیند و آرام می‌شویم.
گاهی دستی روی شانه‌مان می‌نشیند و خستگی‌مان کمتر می‌شود.
و گاهی یک گربه، بعد از چند ماه، برمی‌گردد؛ دور پاهایمان می‌چرخد، خودش را به ما می‌مالد و صورتش را به صورتمان می‌چسباند.
آن‌وقت می‌فهمیم که محبت، زبان پیچیده‌ای ندارد.
مخمل امشب چیزی به من یاد داد که دلم می‌خواهد با شما هم در میان بگذارم:
برای دوست داشتن، لازم نیست هم‌زبان باشیم.
لازم نیست کلمه‌های قشنگ بلد باشیم.
لازم نیست بتوانیم احساسمان را توضیح بدهیم.
گاهی کافی است دلمان پیش کسی آرام بگیرد و وقتی دوباره او را دیدیم، بدون حساب‌وکتاب به طرفش برویم.
نمی‌دانم مخمل در این چند ماه کجا بوده و چه روزهایی را گذرانده است. نمی‌دانم وقتی امشب مرا دید، در ذهن کوچکش چه گذشت.
فقط می‌دانم وقتی صدایش زدم، به طرفم آمد؛ و وقتی صورتش را به صورتم چسباند، من برای چند لحظه تمام نگرانی‌هایم را فراموش کردم.
این روزها زندگی برای من هم نگرانی کم ندارد. اما امشب، یک مهمان کوچک آمد و بدون اینکه حتی یک کلمه حرف بزند، دلم را سبک کرد.
شاید مخمل آمده بود غذا بخورد و استراحت کند.
اما برای من، او فقط یک مهمان نبود.
او خاطره زنده مهربانی بود؛ یادآوری ساده‌ای از اینکه در این دنیای شلوغ، هنوز می‌شود بی‌حساب دوست داشت.
امشب مخمل خوابیده است.
من هم خوشحالم که آمده.
و اگر فردا دوباره رفت، یک چیز را می‌دانم: امشب، محبتش را با خودش نبرد. آن را برای من گذاشت.
بعضی مهمان‌ها وقتی می‌روند، جای خالی‌شان باقی می‌ماند.
اما بعضی‌ها، حتی وقتی خوابیده‌اند، حضورشان دل آدم را گرم می‌کند.
مخمل عزیزم، امشب خانه دل بابایت روشن شد.
خوش آمدی، کوچولوی دوست‌داشتنی من.
خوش آمدی، حتی اگر فقط برای یک شب آمده باشی.
محمدعلی مقیسه (لیمان)
