محمدعلی همیشه باور داشت که یاد گرفتن، یک جاده بدون پایان است.
از روزهایی که با قلم و کاغذ زندگی می‌کرد تا امروز که با دنیای فناوری و ابزارهای جدید روبه‌رو شده، یک قانون را فراموش نکرده بود:
اگر چیزی را نمی‌دانم، یاد می‌گیرم.
اگر راهی بسته شد، راه دیگری پیدا می‌کنم.
وقتی برای اولین بار وارد دنیای ابزارهای هوش مصنوعی شد، مثل خیلی‌های دیگر با شوق شروع کرد.
در ذهنش ایده‌های زیادی بود؛
ساخت تصویر،
ساخت ویدئو،
آموزش،
و رساندن پیام‌های ساده و انسانی به دیگران.
اما خیلی زود فهمید دنیای ابزارها همیشه آسان نیست.
بعضی ابزارها وعده‌های بزرگی می‌دادند، اما در عمل یا پیچیده بودند، یا نتیجه‌ای که می‌خواست به دست نمی‌آمد.
گاهی ساعت‌ها وقت می‌گذاشت،
ثبت‌نام می‌کرد،
آموزش می‌دید،
اما آخر کار با یک مانع تازه روبه‌رو می‌شد.
شاید خیلی‌ها همان‌جا خسته می‌شدند و می‌گفتند:
«این کار برای من نیست.»
اما محمدعلی این‌گونه فکر نمی‌کرد.
او سال‌ها از زندگی یاد گرفته بود که هر مانعی یک پیام دارد:
«این راه درست نیست؛ راه دیگری را امتحان کن.»
پس به جای جنگیدن با یک دیوار،
دنبال در دیگری می‌گشت.
کم‌کم یاد گرفت فقط دنبال ابزار نباشد؛
دنبال شناخت ابزار باشد.
فهمید مهم نیست چند صد ابزار وجود دارد؛
مهم این است که بدانی کدام ابزار برای چه کاری ساخته شده و چگونه باید از آن استفاده کرد.
روزی به ابزاری رسید که فقط یک وسیله نبود؛
یک راهنما بود.
ابزارهای مختلف را معرفی می‌کرد،
راه استفاده را توضیح می‌داد،
و آموزش‌هایی داشت که فهمیدن مسیر را آسان‌تر می‌کرد.
محمدعلی لبخند زد.
نه به خاطر اینکه یک ابزار جدید پیدا کرده بود؛
بلکه به خاطر اینکه فهمیده بود در دنیای امروز، مهم‌ترین مهارت فقط کار کردن با ابزار نیست...
شناختن راه رسیدن به ابزار درست است.
او دفترش را باز کرد و نوشت:
«زندگی همیشه درها را باز نمی‌کند.
گاهی باید خودت مسیر را پیدا کنی.
آدمی که منتظر آسان شدن راه بماند، شاید هیچ‌وقت حرکت نکند.
اما کسی که یاد بگیرد،
تجربه کند،
اشتباه کند،
و دوباره بلند شود...
بالاخره راهی پیدا خواهد کرد.»
محمدعلی هنوز در حال یاد گرفتن است.
چون باور دارد:
جادوی واقعی در ابزارها نیست؛
در ذهن انسانی است که از جست‌وجو خسته نمی‌شود.
✍️: محمدعلی مقیسه(لیمان) ❤️
