من همیشه فکر کرده‌ام برای خوب زندگی کردن، لازم نیست جیب آدم پر از پول باشد.
گاهی فقط باید بلد باشی با همان چیزهایی که داری، یک زندگی کوچک و دوست‌داشتنی برای خودت بسازی.
من تقریباً همه چیز می‌خورم؛ اما سعی می‌کنم خریدهایم با جیبم هماهنگ باشد.
اگر امروز سیب‌زمینی ارزان‌تر باشد، بیشتر سیب‌زمینی می‌خرم. اگر عدس یا لوبیا چیتی مناسب باشد، آنها را وارد سفره‌ام می‌کنم.
پیاز و سیر و هویج و گوجه هم که همیشه جای خودشان را دارند.
گاهی تخم‌مرغ، گاهی کمی مرغ، گاهی مقداری گوشت چرخ‌کرده.
نه اینکه همیشه گوشت روی سفره باشد؛
اما قرار هم نیست چون پول زیادی ندارم، سفره‌ام بی‌رنگ و بی‌مزه باشد.
یک روز ممکن است سیب‌زمینی را با تخم‌مرغ درست کنم.
یک روز با عدس.
یک روز چند تکه کدو و بادمجان و گوجه و پیاز و سیر را کنار هم بگذارم و با چند تکه کوچک گوشت، غذایی درست کنم که عطرش تمام خانه را بردارد.
راز کار هم چیز عجیبی نیست.
من حتی اگر روغن هم استفاده کنم، خیلی کم.
غذا را با حرارت پایین می‌پزم و اجازه می‌دهم مواد غذایی آرام‌آرام مزه خودشان را به هم بدهند.
گاهی نتیجه آن‌قدر خوب می‌شود که خودم هم از غذایی که با مواد ساده درست کرده‌ام، لذت می‌برم.
اما زندگی فقط غذای ارزان و حساب دخل و خرج نیست.
گاهی بعد از غذا یک تکه خربزه می‌خورم.
گاهی یک لیوان نوشابه.
و حالا که پسرم آمده و در مغازه کمکم می‌کند، ماهی یک بار هم با هم پیتزا می‌خوریم.
چرا؟
چون به عقیده من، آدم نباید به خاطر کمبود پول، لذت‌های کوچک زندگی را هم از خودش بگیرد.
قرار نیست هر روز پیتزا بخوریم.
همان یک بار در ماه هم می‌تواند یک خاطره خوب بسازد.
شاید برای بعضی‌ها چیز مهمی نباشد.
اما من سال‌هاست فهمیده‌ام که زندگی از همین چیزهای کوچک ساخته می‌شود.
یک غذای ساده.
یک تکه میوه.
یک گفت‌وگوی کوتاه.
یک پیتزا کنار پسرت.
و گاهی یک سفره ساده که وقتی به آن نگاه می‌کنی، می‌بینی با همان امکانات کم، چیزی ساخته‌ای که دوستش داری.
من اسم این را فقر نمی‌گذارم.
اسمش را می‌گذارم:
✍️ محمدعلی مقیسه (لیمان)
