سال ۱۳۵۹ یا شاید ۱۳۶۰ بود.
چهارده سالم بود و در منطقه سوسنگرد بودیم.
عملیات شکست حصر آبادان تازه تمام شده بود. آن روزها هنوز خبری از لشکر ۲۷ حضرت محمد(ص) نبود. ما یک تیپ کوچک عملیاتی بودیم؛ تیپ محمد رسول‌الله(ص).
تعدادمان زیاد نبود، اما بین خودمان که بودیم، احساس می‌کردیم یک دنیا آدم هستیم.
من از بیشتر بچه‌ها کوچک‌تر بودم. چهارده سال داشتم و کنار کسانی ایستاده بودم که چند سالی از من بزرگ‌تر بودند. بعضی‌ها تازه ریش درآورده بودند و بعضی‌ها هنوز چهره‌هایشان کاملاً نوجوانانه بود.
لباس‌هایمان خاکی بود و خاک هم همه‌جا بود.
آن روز روی یک تپه در بیابان جمع شده بودیم تا یک عکس یادگاری بگیریم.
خورشید حسابی می‌تابید.
باد می‌وزید و خاک را به صورتمان می‌زد.
اما ما می‌خندیدیم.
دست‌هایمان را روی شانه هم گذاشته بودیم و به دوربین نگاه می‌کردیم.
برای چند دقیقه انگار نه جنگی وجود داشت، نه گلوله‌ای، نه خستگی‌ای.
فقط خودمان بودیم و چند رفیق که کنار هم ایستاده بودیم.
البته دوستان اگربخواهم راجب این عکس وحواشی آن بنویسم باید داستان‌ها بنویسم و روزهای زیادی بنشینم وفقط بنویسم.(جوان ها وافرادی که درآن زمان باما بودند, واقعا فرشته بودند ومن درحال حاضر نمیتوانم آنان را توصیف کنم وقلم من ناتوان از نوشتن خوبی‌ها و رفتار وگفتارآنان است)
من آن موقع نمی‌دانستم این عکس قرار است سال‌ها بعد برایم این‌قدر عزیز شود.
راستش آن روز به چیزهای زیادی فکر نمی‌کردم.
من فقط یک پسر چهارده‌ساله بودم که کنار رفیق‌هایش ایستاده بود و خوشحال بود که همه کنار هم هستند.
فکر می‌کردم شاید دوباره فردا همین‌جا کنار هم باشیم.
شاید دوباره بخندیم.
شاید دوباره یک عکس دیگر بگیریم.
آن روزها برای من همین بود؛
و آدم‌هایی که در سخت‌ترین روزها، هوای همدیگر را داشتند.
من چهارده ساله بودم، اما جنگ زودتر از آنچه باید، خیلی چیزها را به من یاد داده بود.
یاد گرفته بودم وقتی کنار رفیقت ایستادی، حتی اگر کوچک‌ترین نفر جمع باشی، احساس تنهایی نمی‌کنی.
یاد گرفته بودم یک دست روی شانه رفیق، گاهی از هزار حرف بیشتر معنا دارد.
و یاد گرفته بودم حتی وسط جنگ هم می‌شود چند لحظه خندید.
آن روز وقتی دوربین روبه‌رویمان قرار گرفت، هیچ‌کدام نمی‌دانستیم یک تکه از آن روز قرار است برای همیشه در یک عکس بماند.
ما رفتیم...
روزها گذشتند...
اما آن عکس ماند.
و من هنوز همان پسر چهارده‌ساله‌ای را در آن می‌بینم که میان رفیق‌هایش ایستاده بود، خاک روی لباسش نشسته بود و با تمام وجود لبخند می‌زد.
آن روزها شاید سخت بود...
اما رفاقت، سختی را برایمان قابل تحمل می‌کرد.
آن روزها گذشتند؛
اما رفیق‌ها، عکس‌ها و خاطره‌هایشان هنوز زنده‌اند.
✍️: محمدعلی مقیسه (لیمان) ❤️
