گاهی جرعه‌ای‌ست تلخ
که از لب‌های خسته‌ی روزگار
آرام‌آرام می‌نوشیم؛
و گاهی
لبخندی‌ست کوچک
که در تاریکی شب
راه خانه را به ما نشان می‌دهد.
شوریِ اشک است
بر گونه‌های بی‌پناه،
اما هنوز
در گوشه‌ای از همین چشم‌های خیس
رویای خندیدن زنده است.
از همان لحظه آغاز می‌شود
که چشم باز می‌کنیم
و جهان
با تمام زخم‌ها و زیبایی‌هایش
ما را به نام صدا می‌زند.
نه راه همیشه هموار است،
نه آسمان همیشه آبی؛
گاهی باید
از میان کوچه‌های باریک اندوه گذشت،
با پاهایی خسته
و قلبی که هنوز
به فردا ایمان دارد.
جاده‌ای‌ست پرپیچ‌وخم؛
یک روز
دست شادی را می‌گیریم،
روز دیگر
کنار دیوار تنهایی
با خاطراتمان حرف می‌زنیم.
گاهی بهار
در باغ دل ما شکوفه می‌کند،
گاهی زمستان
تمام پنجره‌ها را
با بخار نفس‌های سردش می‌پوشاند؛
اما هیچ فصلی
برای همیشه نمی‌ماند.
قصه‌ای نیست
که پایانش را از پیش نوشته باشند؛
ما با انتخاب‌های خود
خط به خط آن را می‌سازیم،
با مهربانی
روشنش می‌کنیم،
و با بی‌تفاوتی
صفحه‌ای از آن را
تیره و خاموش می‌نویسیم.
عمر کوتاه یک گل است
که میان دست‌های من و تو
امانت گذاشته‌اند؛
اگر مراقبش نباشیم،
پیش از آنکه عطرش را بفهمیم
پرپر می‌شود.
چه بسیار آدم‌هایی
که کنار ما راه رفتند
و ما قدر قدم‌هایشان را ندانستیم؛
چه بسیار دست‌هایی
که برای نجاتمان دراز شدند
و ما در هیاهوی غرور
آن‌ها را ندیدیم.
چه بسیار دوست داشتن‌ها
که پشت یک سکوت ماندند،
چه بسیار دل‌ها
که فقط یک کلمه می‌خواستند:
«بمان...»
اما ما
گاهی آن‌قدر درگیر رسیدنیم
که فراموش می‌کنیم
زندگی همین لحظه‌ای‌ست
که بی‌صدا
از میان انگشتانمان عبور می‌کند.
نه در خانه‌های بزرگ پنهان است،
نه در جیب‌های پر،
نه در نام‌هایی که
بر زبان همه می‌چرخند؛
گاهی در یک فنجان چای است،
در کنار کسی که دوستمان دارد،
در دعای مادری،
در نان ساده‌ای
که با آرامش می‌خوریم،
در نوری که
از پنجره‌ی صبح
بر صورت خسته‌مان می‌تابد.
زمزمه‌ی آرام خداست
در میان شلوغی جهان؛
صدایی که می‌گوید:
هنوز فرصت داری،
هنوز می‌توانی
ببخشی،
دوست بداری،
از نو شروع کنی
و انسانی بهتر باشی.
اگر امروز
سهم ما از دنیا
کمی تلخی‌ست،
نگذاریم تلخی
تمام مزه‌ی زندگی شود؛
شاید پشت همین بغض
لبخندی پنهان باشد،
شاید بعد از همین شب
صبحی در راه باشد.
بیایید
پیش از آنکه دیر شود،
قدر هم را بدانیم؛
پیش از آنکه صداها خاموش شوند،
حرف‌های خوبمان را بگوییم؛
پیش از آنکه کسی از زندگی‌مان برود،
به او نشان دهیم
که بودنش
برای ما ارزشمند بوده است.
بیایید
قصه‌ی زندگی را
با کینه تمام نکنیم؛
اگر زخمی هست،
با بخشش آرامش کنیم،
اگر راهی تاریک است،
با مهربانی چراغی روشن کنیم،
و اگر دلی شکسته است،
دست‌کم
سنگ دیگری بر آن نزنیم.
همین قصه‌ی تلخ و شیرین است؛
اشک و لبخند،
رفتن و ماندن،
باختن و دوباره برخاستن،
فرو ریختن
و از میان ویرانه‌ها
ساختنِ خودی تازه.
زندگی کوتاه است؛
آن‌قدر کوتاه
که نباید فرصت دوست داشتن را
به فردا واگذار کرد.
پس تا هنوز
نبضی در سینه می‌تپد،
تا هنوز
چشمی برای دیدن،
دستی برای بخشیدن
و قلبی برای عشق ورزیدن داریم،
باید زندگی را
از سرِ نیکی آغاز کنیم.
شاید روزی
وقتی به پایان این راه رسیدیم،
از خودمان نپرسند
چقدر داشتیم،
چقدر بردیم
یا چند نفر نام ما را می‌دانستند؛
شاید فقط بپرسند:
در این جهان کوتاه،
چند دل را آرام کردی؟
چند اشک را پاک کردی؟
چند چراغ در تاریکی روشن کردی؟
و چقدر
انسان ماندی؟
آن روز
اگر پاسخمان
یک لبخند باشد،
اگر خاطره‌ی خوبی
در دل کسی باقی گذاشته باشیم،
قصه‌ی ما
هرچقدر هم تلخ گذشته باشد،
در پایان
شیرین خواهد شد.
و این است
تمام راز زندگی:
تلخی‌ها را
با امید بنوش،
اشک‌ها را
با ایمان پاک کن،
و تا می‌توانی
جهان را
با مهربانی
قابل‌تحمل‌تر کن.
شاید زندگی
همین باشد؛
قصه‌ای کوتاه
از آمدن و رفتن،
اما زیبا
برای آن‌کس که
در تمام فصل‌هایش
چراغی از عشق
در دل خود روشن نگه می‌دارد.
✍️ محمدعلی مقیسه (لیمان) ❤️
