آن شب مثل همیشه گوشی‌ام را برداشتم و شروع کردم به دیدن.
یک ویدئو...
بعد یکی دیگر...
و بعد یکی دیگر...
همه چیز زیبا بود.
کسی به یک کودک کمک کرده بود.
کسی دست پیرمردی را گرفته بود.
کسی غذایش را با یک غریبه تقسیم کرده بود.
لبخند زدم.
زیر بعضی از آن‌ها نوشتم:
«هنوز انسانیت زنده است...»
قلب گذاشتم.
تشویق کردم.
خوشحال شدم.
اما ناگهان یک سؤال آرام آمد و کنار قلبم نشست:
اگر این دوربین‌ها نبودند، آیا باز هم این اتفاق‌ها می‌افتاد؟
چند لحظه به صفحه گوشی نگاه کردم.
نه از روی بدبینی...
بلکه از روی فکر.
چون شاید بعضی از آن آدم‌ها واقعاً مهربان بودند.
شاید واقعاً دلشان برای دیگری می‌تپید.
اما سؤال من درباره آن‌ها نبود.
سؤال من درباره خودم بود.
درباره ما...
ما آدم‌هایی که هر روز صدها تصویر از خوبی‌ها می‌بینیم، برایشان دست می‌زنیم، تحسینشان می‌کنیم و آرزو می‌کنیم دنیا جای بهتری باشد.
اما چرا گاهی منتظریم اول یک نفر دیگر شروع کند؟
چرا منتظریم یکی دیگر لبخند بزند تا ما لبخند بزنیم؟
چرا منتظریم یکی دیگر ببخشد تا ما گذشت کنیم؟
چرا منتظریم دنیا بهتر شود تا ما رفتارمان را بهتر کنیم؟
شاید عجیب باشد...
اما انگار همه ما کنار یک باغ ایستاده‌ایم و منتظریم دیگری اولین گل را بکارد.
غافل از اینکه در دست خودمان هم بذرهایی داریم.
بذر محبت...
بذر گذشت...
بذر مهربانی...
اما گاهی آن‌ها را فراموش می‌کنیم.
سال‌ها پیش، پیرمردی را دیدم که شاید هیچ‌کس او را قهرمان نمی‌دانست.
نه دوربینی بود.
نه کسی فیلم گرفت.
نه کسی برایش دست زد.
یک روز مرد جوانی جلوی او اشتباهی کرد و انتظار داشت پیرمرد عصبانی شود.
اما پیرمرد فقط لبخند زد و گفت:
«پسرم... آدم‌ها بیشتر از آنکه به قضاوت نیاز داشته باشند، به فرصت نیاز دارند.»
همین یک جمله تمام شد.
اما آن روز، یک نفر کمتر شکست.
یک دل کمتر زخمی شد.
و یک انسان، دوباره به انسان بودن خودش امیدوار شد.
ما گاهی فکر می‌کنیم برای تغییر دنیا باید کار بزرگی انجام دهیم.
باید مشهور باشیم.
باید دیده شویم.
باید هزاران نفر ما را تشویق کنند.
اما شاید زیباترین کارهای دنیا همان‌هایی هستند که هیچ‌کس نمی‌بیند.
آن دستی که آرام کمک می‌کند.
آن زبانی که می‌تواند زخمی کند اما انتخاب می‌کند آرام باشد.
آن قلبی که می‌تواند بی‌تفاوت شود اما هنوز برای دیگری می‌تپد.
شاید خداوند وقتی انسان را اشرف مخلوقات نامید، فقط به او قدرت فکر کردن نداد.
شاید یک مسئولیت بزرگ هم به او سپرد:
اینکه جهان را همان‌طور که دوست دارد، بسازد.
نه با آرزوهای بزرگ و دور.
با انتخاب‌های کوچک امروز.
آن شب گوشی را کنار گذاشتم.
به آینه نگاه کردم.
و برای اولین بار از خودم پرسیدم:
«اگر همه منتظر باشند یک انسان خوب وارد زندگی‌شان شود...
پس چه کسی قرار است اولین نفر باشد؟»
جواب را آرام شنیدم.
نه از گوشی...
نه از فیلم...
نه از داستان...
از درون خودم.
شاید تمام این سال‌ها، دنبال قهرمان داستان می‌گشتم...
غافل از اینکه نویسنده این داستان، خودم بودم.
و شاید فردا...
فقط یک لبخند کوچک من،
یک جمله مهربان من،
یک گذشت ساده من...
برای یک نفر دیگر، شروع یک داستان زیبا باشد.
✍️: محمدعلی مقیسه(لیمان) ♥️
