گاهی یک شعر، یک جمله یا یک خاطره، دری را در ذهن ما باز می‌کند که سال‌ها بسته بوده است.
شعرهایی درباره انتظار، عشق، دلتنگی و پیدا نکردن یک انسانِ آرمانی، فقط درباره یک نفر خاص نیستند؛ گاهی درباره همه ما هستند.
بسیاری از انسان‌ها در گوشه‌ای از قلب خود، تصویری از یک آدم ایده‌آل دارند؛ کسی که همیشه ما را بفهمد، همیشه مانند ما فکر کند، همیشه کنار ما باشد و هیچ تفاوتی با ما نداشته باشد.
اما آیا چنین انسانی واقعاً وجود دارد؟
شاید پاسخ این باشد:
ما گاهی به دنبال یک انسان کامل می‌گردیم، در حالی که خودمان هم کامل نیستیم.
اگر به طبیعت نگاه کنیم، می‌بینیم زیبایی همیشه از یکسان بودن به وجود نمی‌آید.
یک باغ زیبا فقط از یک نوع گل ساخته نشده است.
یک موسیقی زیبا فقط یک نت ندارد.
و یک زندگی زیبا هم فقط از انسان‌هایی شبیه به هم ساخته نمی‌شود.
خداوند هر انسانی را با ویژگی‌های خاص خودش آفریده است.
یکی آرام‌تر است، یکی پرشورتر.
یکی بیشتر با احساس تصمیم می‌گیرد، یکی بیشتر با فکر.
یکی اهل سکوت است، دیگری اهل گفتگو.
این تفاوت‌ها قرار نیست همیشه باعث جدایی شوند؛ گاهی همین تفاوت‌ها می‌توانند باعث رشد ما شوند.
گاهی به این فکر می‌کنم که انسان‌ها شبیه یک سنگ بزرگ و زیبا هستند.
وقتی این سنگ بزرگ به تکه‌های کوچک‌تر تقسیم می‌شود، هر تکه شکل و زیبایی خودش را پیدا می‌کند.
اگر هر تکه را جداگانه ببینیم، شاید فکر کنیم این زیباترین بخش است.
بعد تکه دیگری را ببینیم و فکر کنیم آن بهتر است.
اما حقیقت این است که همه آن‌ها بخشی از همان زیبایی بزرگ هستند.
انسان‌ها هم همین‌گونه‌اند.
هر انسانی بخشی از زیبایی خلقت را با خودش دارد.
مشکل از جایی شروع می‌شود که ما یک تکه را می‌بینیم و انتظار داریم تمام زیبایی جهان را در همان یک تکه پیدا کنیم.
گاهی ما عاشق یک انسان واقعی نمی‌شویم؛ عاشق تصویری می‌شویم که در ذهن خود ساخته‌ایم.
وقتی آن تصویر با واقعیت تفاوت پیدا می‌کند، ناامید می‌شویم.
اما شاید باید یاد بگیریم انسان مقابل خود را کشف کنیم، نه اینکه او را مجبور کنیم شبیه خواسته‌های ذهنی ما باشد.
شناخت یک انسان، یک سفر طولانی است.
هر آدمی یک کتاب است؛ کتابی که چند صفحه اولش را سریع می‌خوانیم، اما برای فهمیدن تمام فصل‌هایش شاید سال‌ها زمان لازم باشد.
یکی از اشتباه‌های انسان این است که گاهی چیزهای تازه را با چیزهای ارزشمند اشتباه می‌گیرد.
یک انسان جدید، یک فکر جدید یا یک تجربه جدید، ممکن است برای ما جذاب باشد؛ چون ناشناخته است.
اما هر چیز ناشناخته‌ای الزاماً بهتر نیست.
گاهی ما زیبایی چیزی را که کنارمان داریم، فقط به دلیل عادت کردن فراموش می‌کنیم.
من نه کارشناس روابط هستم و نه کسی که برای زندگی دیگران نسخه بنویسم.
اما یک چیز را از زندگی آموخته‌ام:
انسان‌ها نیاز دارند بیشتر همدیگر را بفهمند.
ما آمده‌ایم که یاد بگیریم، تجربه کنیم و آنچه را فهمیده‌ایم با دیگران قسمت کنیم.
شاید اگر به جای پیدا کردن انسانی بدون نقص، یاد بگیریم انسان‌های متفاوت را بهتر بشناسیم، بسیاری از سوءتفاهم‌ها کمتر شود.
شاید راز یک رابطه زیبا، پیدا کردن کسی که دقیقاً شبیه ماست نباشد؛
شاید راز آن، پیدا کردن کسی است که با وجود تفاوت‌ها، بتوانیم کنار هم رشد کنیم.
چون هر انسان، تکه‌ای از یک زیبایی بزرگ است.
✍️ محمدعلی مقیسه (لیمان)
