محمدعلی از کودکی با قلم زندگی کرده بود.
از همان سال‌هایی که هنوز کسی او را نمی‌شناخت، شعر می‌نوشت، داستان می‌ساخت و حرف‌های دلش را روی کاغذ می‌آورد.
سال‌ها گذشت...
و در دنیای مجازی، خیلی‌ها او را با نام «لیمان» شناختند؛ کسی که باور داشت کلمات می‌توانند چیزی را در دل انسان‌ها تغییر دهند.
یک صبح تصمیم گرفت برای شاگردهایش یک ویدیوی کوتاه و زیبا بسازد.
تصویری که در ذهنش داشت ساده بود؛
یک بچه‌گربه دوست‌داشتنی با یک چوب جادویی در دست، کنار یک تخته سفید...
و روی تخته چهار جمله نوشته شود:
برای او این فقط یک تصویر نبود؛
می‌خواست یک پیام کوچک امید بسازد.
تصویر را به یک ابزار هوش مصنوعی داد و منتظر ماند.
چند دقیقه بعد، ویدیو آماده شد.
اما وقتی نگاه کرد، لبخندش محو شد.
جمله‌های فارسی خراب شده بودند؛
حروف درهم ریخته،
کلمات بی‌معنا،
و نوشته‌ای که انگار هیچ شباهتی به زبان فارسی نداشت.
محمدعلی اعتراض کرد.
پاسخ آمد:
«متن را خودت درست کن و دوباره تصویر را ارسال کن.»
او هم همین کار را کرد.
با یک ابزار ساده ویندوز، متن را خوانا و مرتب نوشت و دوباره فرستاد.
اما نتیجه باز همان بود...
حروف شکسته،
نوشته‌های بی‌معنی،
و تصویری که هنوز نمی‌توانست پیام او را منتقل کند.
این بار پاسخ دیگری آمد:
«یک تصویر جدید بفرست، این دفعه دقیق‌تر انجام می‌دهیم...
البته اگر اشتراک بخرید، بهترین نتیجه را دریافت می‌کنید.»
محمدعلی به ساعت نگاه کرد.
چند ساعت گذشته بود.
نه ویدیویی ساخته شده بود،
نه کاری پیش رفته بود.
فقط یک حس تلخ مانده بود...
حسی شبیه اینکه کسی آرام به تو بگوید:
«اگر رایگان استفاده کنی، مهم نیست...
اما اگر پول بدهی، شاید درست انجام دهیم.»
محمدعلی ناراحت شد، اما عصبانی نشد.
دفترش را باز کرد و نوشت:
«من با ابزارها دشمن نیستم.
ابزارهای خوب و صادق را دیده‌ام و از آن‌ها تشکر کرده‌ام.
اما وقتی یک ابزار، وقت انسان را نادیده بگیرد و او را فقط یک مشتری ببیند، طبیعی است که انسان ناراحت شود.
انسان فکر دارد.
احساس دارد.
و مهم‌تر از همه...
وقت دارد.
و وقت انسان، ارزشمندترین سرمایه اوست.
او داستان را منتشر کرد.
خیلی‌ها خواندند و نوشتند:
«من هم چنین تجربه‌ای داشتم.»
محمدعلی لبخند زد.
فهمید بعضی ابزارها شاید چوب جادو داشته باشند...
اما جادوی واقعی،
همیشه در دست کسی است که فکر می‌کند،
تجربه می‌کند،
و با قلم خودش خلق می‌کند.
✍️: محمدعلی مقیسه0لیمان) 🌹
