امشب
دلم برای خودم می‌سوزد...
برای مردی که
سال‌ها خودش را جمع کرد،
شکست،
دوباره بلند شد،
و هیچ‌وقت نگفت
«دیگر خسته‌ام...»
امشب اما
دیگر نمی‌توانم.
نه اینکه نخواهم قوی باشم،
نه...
فقط دلم می‌خواهد
یک نفر بیاید
کنارم بنشیند
و نپرسد
«مشکلت چیست؟»
فقط بگوید:
«لیمان...
امشب لازم نیست چیزی را درست کنی.
سرت را بگذار روی شانه‌ام
و هرچقدر دلت می‌خواهد
گریه کن.»
اما...
من باز تنها ماندم
با یک اتاق،
یک دل خسته،
یک تن بیمار
و هزار حرفی
که جایی برای گفتنشان پیدا نکردم.
چه سخت است
وقتی خودت همیشه
پناه دیگرانی بوده‌ای
اما وقتی نوبت خودت می‌رسد،
می‌بینی
دیوارهایت هم
سکوت کرده‌اند.
من محبت زیادی نمی‌خواستم...
فقط یک تلفن.
فقط صدای یک رفیق
که بگوید:
«من هستم...
حرف بزن.»
همین.
اما سهم من از آن همه حرفِ رفاقت
شد:
«چای داغ بخور
و مراقب خودت باش.»
و من ماندم
و حرف‌هایی که
نوشته شدند
اما هرگز فرستاده نشدند.
گاهی آدم
از تنهایی نمی‌شکند...
از این می‌شکند
که خیال می‌کرد
تنها نیست.
امشب
برای تمام دفعاتی که
لبخند زدم
وقتی دلم گریه می‌خواست،
گریه می‌کنم.
برای تمام «خوبم»هایی
که دروغ نبودند،
اما تمام حقیقت هم نبودند.
برای خودم گریه می‌کنم...
برای لیمانی که
آن‌قدر به دیگران گفت
«طاقت بیاور»
که خودش یادش رفت
یک روز هم
کسی باید به خودش بگوید:
«رفیق...
تو هم حق داری خسته باشی.»
پس امشب
دیگر نمی‌خواهم قوی باشم.
می‌خواهم
برای چند ساعت
همین مرد خسته‌ای باشم
که دلش گرفته،
چشم‌هایش خیس است
و هیچ‌کس را مقصر نمی‌کند.
فقط گریه می‌کنم...
شاید صبح
چیزی از این سنگینی
در بالش جا مانده باشد.
شاید فردا
وقتی چشم‌هایم را باز کردم،
هنوز مشکلاتم سر جایشان باشند...
اما
دل من
کمی سبک‌تر شده باشد.
و اگر فردا
دوباره مجبور شدم
بلند شوم و ادامه بدهم...
بلند می‌شوم.
نه برای اینکه
درد ندارم؛
برای اینکه
هنوز چیزی درون من هست
که آرام می‌گوید:
لیمان...
این پایان راه نیست.
فردای تو
باید بهتر از امروزت باشد.
✍️: محمدعلی مقیسه(لیمان) ❤️
