امشب دلم فقط گریه می‌خواهد
نه پند می‌خواهم، نه حرفِ تازه
نه دستی که بگوید:
«مرد باش... طاقت بیار»
من امشب
فقط می‌خواهم
یک نفر باشد
که بگویم:
«رفیق... خسته‌ام.»
خسته‌ام از این‌همه جنگیدن
از این‌همه درِ بسته
از این‌همه راهی
که رفتم و آخرش
باز به یک دیوار رسیدم.
من بلد بودم بلند شوم...
بارها افتادم
و دوباره بلند شدم
اما امشب
دلم نمی‌خواهد بلند شوم.
امشب می‌خواهم
همین‌جا بنشینم
سرم را میان دست‌هایم بگیرم
و برای تمام خودم
گریه کنم.
برای کودکی که
خیلی زود بزرگ شد...
برای مردی که
سال‌ها لبخند زد
تا کسی نفهمد
در دلش چه می‌گذرد.
برای شب‌هایی که
با خودم حرف زدم
چون کسی نبود
حرف‌هایم را بشنود.
برای تمام آرزوهایی
که نگفتم
چون می‌ترسیدم
کسی به آن‌ها بخندد.
امشب حتی
از خدا هم چیزی نمی‌خواهم...
فقط می‌خواهم
یک گوشه بنشینم
و بگذارم اشک‌هایم
هرچه را سال‌ها نگه داشته‌ام
با خودشان ببرند.
شاید فردا
دوباره همان لیمان شوم؛
همانی که وقتی راهی نیست
راهش را پیدا می‌کند.
اما امشب...
نه.
امشب
دیگر نمی‌خواهم قوی باشم.
امشب
دلم می‌خواهد
برای خودم گریه کنم...
آرام گریه کنم...
آن‌قدر که اگر فردا
باز کسی پرسید:
«لیمان، هنوز ادامه می‌دهی؟»
لبخند بزنم و بگویم:
«آره رفیق...
✍️: محمدعلی مقیسه (لیمان) 🌹
