فرحناز همیشه می‌گفت: «بعضی آدم‌ها پیر نمی‌شوند؛ فقط آرام‌آرام از خودشان دور می‌شوند.»
هیچ‌کس نمی‌دانست این جمله را از کجا آورده است. شاید از سال‌هایی که پشت پنجره کوچک خانه‌شان می‌ایستاد و رفت‌وآمد مردم را نگاه می‌کرد؛ شاید از روزهایی که صدای خنده‌اش بلند بود، اما دلش آرام‌آرام سکوت را یاد می‌گرفت.
در محله همه فرحناز را می‌شناختند. زنی آرام، با لبخندی همیشگی و چشمانی که انگار همیشه چیزی را پنهان می‌کردند. همسایه‌ها می‌گفتند:
«خوش به حال فرحناز... چه زندگی آرامی دارد.»
اما هیچ‌کس نمی‌دانست آرام بودن همیشه نشانه خوشبختی نیست.
فرحناز از کودکی یاد گرفته بود زیاد سؤال نپرسد. وقتی دختر بود، به او گفتند:
«دختر خوب زیاد حرف نمی‌زند.»
وقتی بزرگ شد، گفتند:
«زن عاقل خانواده را آرام نگه می‌دارد.»
و او سال‌ها آرام نگه داشت... همه چیز را.
غم‌هایش را، آرزوهایش را، حرف‌هایی را که هیچ‌وقت فرصت گفتنشان پیدا نکرد.
یک شب، هنگام مرتب کردن صندوقچه قدیمی مادرش، یک دفتر کوچک پیدا کرد. دفترچه‌ای با جلد آبی که گوشه‌هایش فرسوده شده بود.
روی اولین صفحه فقط یک جمله نوشته شده بود:
«اگر روزی کسی این دفتر را پیدا کرد، بداند که من هم یک انسان بودم؛ قبل از اینکه مادر باشم، همسر باشم یا دختر کسی.»
فرحناز چند لحظه به همان جمله خیره ماند.
انگار کسی بعد از سال‌ها، صدایی را که درون قلبش خاموش شده بود، دوباره شنیده بود.
صفحه بعد را باز کرد...
و زندگی زنی را خواند که شبیه خیلی از زنانی بود که در سکوت زندگی کرده بودند.
زنی که آرزو داشت نقاش شود، اما مجبور شد رؤیاهایش را کنار بگذارد.
زنی که دوست داشت یک روز کسی از او بپرسد:
«خودت چه می‌خواهی؟»
نه اینکه همیشه از او بپرسند:
«برای دیگران چه کار می‌کنی؟»
اشک آرامی روی صورت فرحناز نشست.
نه برای مادرش...
برای تمام سال‌هایی که زنان زیادی لبخند زده بودند، در حالی که کسی دردشان را ندیده بود.
آن شب، فرحناز تصمیم گرفت یک کار کند.
برای اولین بار در زندگی‌اش، نه برای راضی کردن دیگران...
بلکه برای خودش بنویسد.
و اولین جمله دفتر تازه‌اش این بود:
«من فرحنازم؛ زنی که سال‌ها سکوت کرد، اما هنوز صدایی برای شنیده شدن دارد.»
✍️: محمدعلی مقیسه(لیمان) ❤️
