هر شب، درست ساعت هشت، تلفن پیرمرد زنگ میخورد.
نه زودتر و نه دیرتر.
پیرمرد همین که صدای زنگ تلفن را میشنید، عینکش را به چشم میزد و با لبخند گوشی را برمیداشت.
ـ جانم؟
اما هیچکس چیزی نمیگفت.
فقط چند لحظه سکوت بود و بعد تماس قطع میشد.
همسایهها میگفتند پیرمرد تنها شده و شاید کسی قصد شوخی با او را دارد. حتی پیشنهاد کردند شماره تلفنش را عوض کند تا دیگر مزاحمش نشوند.
اما پیرمرد قبول نمیکرد.
هر شب، درست ساعت هشت، منتظر همان تماس میماند.
یک شب، دختر جوانی که در طبقه پایین ساختمان زندگی میکرد، دیگر نتوانست جلوی کنجکاویاش را بگیرد.
از پیرمرد پرسید:
ـ آقا، این تماسهایی که هر شب برایتان میآید، از طرف چه کسی است؟
پیرمرد لبخندی زد و گفت:
ـ نمیدانم دخترم.
دختر با تعجب پرسید:
ـ پس چرا هر شب جواب میدهید؟
پیرمرد کمی مکث کرد و گفت:
ـ چون شاید یک روز، آن طرف خط کسی باشد که حرفی برای گفتن دارد، اما از گفتنش میترسد.
دختر جوان چیزی نگفت.
پیرمرد ادامه داد:
ـ دخترم، آدمها همیشه برای حرف زدن تلفن نمیکنند. گاهی فقط میخواهند مطمئن شوند هنوز کسی هست که جوابشان را بدهد.
این حرف ساده تا مدتها در ذهن دختر ماند.
وقتی به خانه برگشت، چند بار به تلفنش نگاه کرد.
مادرش چند ماهی بود که از او دلخور بود. آخرین باری که با هم صحبت کرده بودند، حرفهایشان به دلخوری و ناراحتی کشیده شده بود.
از آن روز به بعد، نه دختر حاضر شده بود پیشقدم شود و نه مادرش.
هر دو منتظر بودند دیگری اول تماس بگیرد.
غرور و دلخوری، فاصلهای میان آن دو انداخته بود که هر روز بیشتر میشد.
آن شب، دختر به یاد حرفهای پیرمرد افتاد.
ساعت هشت شد.
تلفنش را برداشت و شماره مادرش را گرفت.
مادر جواب داد، اما هیچکدام حرفی نزدند.
چند ثانیه سکوت میانشان ماند.
بعد صدای آرام مادر از پشت تلفن آمد:
ـ خودتی؟
دختر که دیگر نتوانسته بود جلوی اشکهایش را بگیرد، گفت:
ـ بله مامان، خودمم.
مادر هم گریه کرد.
آن شب هیچکدام درباره گذشته و دلخوریهایشان حرفی نزدند.
فقط چند دقیقه صدای نفسهای یکدیگر را شنیدند.
گاهی همین که صدای کسی را بشنوی، برای آرام شدن دلت کافی است.
فردای آن روز، دختر به دیدن پیرمرد رفت.
با لبخند گفت:
ـ آقا، حالا فهمیدم چرا هر شب منتظر آن تماس هستید.
پیرمرد پرسید:
ـ چرا دخترم؟
دختر جواب داد:
ـ چون گاهی رابطهها پیش از آنکه کاملاً از بین بروند، فقط منتظر یک سلام هستند.
پیرمرد لبخند زد.
از آن شب به بعد، ساعت هشت دیگر فقط تلفن پیرمرد نبود که زنگ میخورد.
دختر هم هر شب به مادرش زنگ میزد.
گاهی با هم حرف میزدند، گاهی از اتفاقات روزشان میگفتند و گاهی هم فقط سکوت میکردند.
اما دیگر اجازه نمیدادند غرور و دلخوری، جای صدای عزیزترین آدم زندگیشان را بگیرد.
پیرمرد هنوز هم به تماسهای بیصدا جواب میداد.
چون باور داشت شاید آن طرف خط، کسی هنوز دلش میخواهد برگردد، اما نمیداند از کجا باید شروع کند.
شاید منتظر یک کلمه باشد.
شاید فقط دلش بخواهد کسی صدایش را بشنود.
و شاید گاهی تمام چیزی که یک انسان نیاز دارد، همین باشد که بداند اگر زنگ بزند، کسی آن طرف خط هست که جوابش را بدهد.
گاهی برای از بین بردن فاصلهها، به حرفهای بزرگ و تصمیمهای عجیب نیاز نداریم.
یک سلام ساده هم میتواند شروع دوباره یک رابطه باشد.
شاید امروز کسی منتظر تماس تو باشد.
کسی که زمانی تمام دنیایت بود، اما حالا مدتهاست صدایش را نشنیدهای.
اگر هنوز فرصتی باقی مانده، شاید بد نباشد این بار تو پیشقدم شوی.
گاهی یک تماس چند دقیقهای، میتواند دلی را که مدتهاست در انتظار مانده، دوباره آرام کند.
✍️ محمدعلی مقیسه (لیمان) ❤️