امشب باران می‌بارد
اما دل من هوای طوفان دارد
انگار آسمان هم
حرف‌های ناگفته‌ام را می‌فهمد
انگار هر قطره باران
اشکی‌ست که سال‌ها
در گوشه‌ای از دلم پنهان مانده است
درد از دل لیمان شروع شد
از همان‌جا که عشق را
در ازدحام روزگار گم کردم
باد آمد
پنجره‌ها را از جا کند
باران آمد
رد پاهایم را از خاطره‌ها شست
ماندم و راهی که نمی‌شناختم
ماندم و آینه‌ای غبارگرفته
که دیگر تصویر مرا نمی‌شناخت
به آینه نگاه کردم
از خودم پرسیدم
من کجا ماندم
در کدام کوچه فراموش شدم
چه شد آن آدمی
که روزی با امید زندگی می‌کرد
کسی نپرسید
در این پهنه سرد
چه خاطره‌ای در سینه‌ام می‌لرزد
چه امیدی زیر آوار روزگار خاموش شده است
من ماندم و تنهایی
من ماندم و بغض‌هایی
که راهی به بیرون نداشتند
اما خدایا
در این شب بارانی
که در دلم طوفان به پا شده
دستم را بگیر
کمکم کن
هوس را قربانی عشق کنم
پیش از آنکه دیر شود
پیش از آنکه انسان
در هیاهوی خواسته‌هایش
انسان بودن را از یاد ببرد
امشب دیگر سکوت نمی‌کنم
نه از سر کینه
نه برای انتقام از روزگار
نه برای آنکه کسی
تاوان زخم‌های دل مرا بدهد
من زلزله می‌خواهم
زلزله‌ای که دیوارهای بلند بی‌تفاوتی را بلرزاند
زلزله‌ای که خواب سنگین دل‌ها را برهم بزند
زلزله‌ای از جنس بغض‌های فروخورده
از جنس تنهایی‌های بی‌صدا
از جنس انسان‌هایی
که دست‌هایشان خالی‌ست
اما هنوز دلشان پاک است
می‌خواهم زمین بلرزد
نه زیر پای آدم‌ها
بلکه زیر پای عادت‌هایی
که عشق را فراموش کرده‌اند
می‌خواهم هرکس
لحظه‌ای درنگ کند
و از خودش بپرسد
من کجای این زندگی ایستاده‌ام
چه کسی را در راه خواسته‌هایم جا گذاشته‌ام
چه چیزی را به نام عشق
با هوس اشتباه گرفته‌ام
و چه زمانی
خودم را از یاد برده‌ام
دنیا
آهای دنیا
صدای مرا می‌شنوی
شاید لیمان خودش را گم کرده باشد
شاید راه بازگشت را
هنوز پیدا نکرده باشد
اما نمی‌خواهد دیگری
در تاریکی همان راه قدم بگذارد
من از زخم‌هایم حرف می‌زنم
نه برای شکایت
نه برای محکوم کردن کسی
برای آنکه شاید
یک نفر پیش از افتادن
چراغی در مسیرش ببیند
اگر تجربه‌های تلخ من
چشمان یک انسان را باز کند
اگر یک دل
پیش از شکستن به خودش بازگردد
اگر کسی عشق را با هوس عوض نکند
اگر انسانی
انسان دیگری را در تنهایی رها نکند
آن‌وقت
تمام این اشک‌ها
بی‌ثمر نمانده‌اند
بگذار صدای این زلزله
از مرزهای تنهایی عبور کند
بگذار بغض‌های خاموش
زبان پیدا کنند
بگذار آدم‌ها
یک‌بار دیگر
صدای قلب یکدیگر را بشنوند
من نمی‌خواهم کسی
در ویرانه‌های درد من زندگی کند
می‌خواهم از میان همین ویرانه‌ها
چراغی روشن کنم
چراغی برای آن‌ها
که هنوز فرصت دارند
خودشان را پیدا کنند
عشق را بشناسند
و پیش از گم شدن
به خویشتن بازگردند
طوفان اگر بیاید
باکی نیست
بگذار هرچه غبار است
از آینه‌ها فروبریزد
بگذار هرچه دیوار است
از میان دل‌ها برداشته شود
شاید پس از این همه ویرانی
از خاکستر خویش
دوباره متولد شوم
شاید من هنوز
راه خانه را ندانم
اما می‌توانم چراغی روشن کنم
تا دیگری راهش را گم نکند
و اگر روزی
جهان از این زلزله به خود آمد
اگر دل‌ها لرزیدند
و انسان‌ها دوباره
معنای عشق را به یاد آوردند
آن شب
دل لیمان آرام خواهد گرفت
نه چون رنجی نمانده است
نه چون گذشته بازمی‌گردد
بلکه چون دردش
چراغ راه دیگری شده است
و این است تمام خواسته من
ای انسان
پیش از آنکه خودت را گم کنی
خودت را دریاب
پیش از آنکه عشق را از دست بدهی
قدرش را بدان
و پیش از آنکه در تاریکی تنها بمانی
چراغی در دل دیگری روشن کن
شاید جهان
با همین چراغ‌های کوچک
روشن شود.
✍️: محمدعلی مقیسه(لیمان)
