مرد هر روز صبح، پیش از اینکه از خانه بیرون برود و راهی محل کارش شود، کفشهایش را تمیز میکرد.
نه به این خاطر که کفشهای گرانقیمتی داشت و نه به خاطر اینکه نگران قضاوت دیگران درباره ظاهرش بود.
کفشهایش قدیمی شده بودند و روی بعضی قسمتهایشان ترک افتاده بود.
همسرش بارها به او گفته بود:
ـ چرا یک جفت کفش نو نمیخری؟ این کفشها دیگر عمرشان را کردهاند.
مرد هر بار لبخندی میزد و جواب میداد:
ـ هنوز میتوانند راه بروند.
اما هیچوقت دلیل واقعی علاقهاش به آن کفشها را برای کسی تعریف نمیکرد.
یک روز صبح، پسر نوجوانش که آماده رفتن به مدرسه بود، از او پرسید:
ـ بابا، چرا هر روز اینقدر با دقت کفشهایت را تمیز میکنی؟
مرد لبخندی زد و گفت:
ـ چون دوست دارم با کفشهای تمیز از خانه بیرون بروم.
پسر خندید و پرسید:
ـ مگر کسی به کفشهای آدم نگاه میکند؟
پدر جوابی نداد و مشغول کار خودش شد.
آن روز عصر، وقتی از محل کار به خانه برگشت، چشمش به کفشهای مدرسه پسرش افتاد که گوشهای از اتاق رها شده بودند. گلولای روی آنها خشک شده بود.
کنار پسرش نشست، کفشها را برداشت و شروع کرد به تمیز کردنشان.
پسر که متوجه کار پدر شده بود، با کمی خجالت گفت:
ـ بابا، خودم تمیزشان میکردم.
پدر لبخند زد و گفت:
ـ میدانم پسرم.
پسر پرسید:
ـ پس چرا این کار را میکنی؟
مرد چند لحظه سکوت کرد.
انگار خاطرهای قدیمی در ذهنش زنده شده بود.
بعد آرام گفت:
ـ پدربزرگت هر روز کفشهای مرا تمیز میکرد.
پسر با تعجب پرسید:
ـ پدربزرگ؟
پدر ادامه داد:
ـ آن موقع بچه بودم. هر روز صبح که از خواب بیدار میشدم، میدیدم کفشهایم تمیز شده و آماده کنار در گذاشته شدهاند. فکر میکردم این کار وظیفه پدر است و همیشه همینطور خواهد ماند.
پسر پرسید:
ـ بعد چه شد؟
مرد لحظهای به کفشهای پسرش نگاه کرد و گفت:
ـ یک روز صبح، پدربزرگت از خانه بیرون رفت و دیگر برنگشت.
پسر ساکت شد.
پدر ادامه داد:
ـ سالها بعد فهمیدم آن روز، آخرین باری بود که میتوانستم از او بابت تمام محبتهایش تشکر کنم. اما آنقدر عجله داشتم که حتی پشت سرم را هم نگاه نکردم.
چند لحظه سکوت میانشان برقرار شد.
پسر به کفشهای تمیزش نگاه کرد و پرسید:
ـ بابا، هنوز هم دلت برای پدربزرگ تنگ میشود؟
مرد لبخند آرامی زد و گفت:
ـ پسرم، دلتنگیها پیر نمیشوند.
آن شب گذشت.
صبح روز بعد، اتفاق کوچکی افتاد که برای پدر معنای بزرگی داشت.
پسر زودتر از پدرش از خواب بیدار شده بود.
کفشهای پدر را برداشت و با دقت شروع به تمیز کردنشان کرد.
وقتی مرد از اتاق بیرون آمد، پسر کفشها را تمیز و مرتب جلوی پایش گذاشت.
پدر چند لحظه به کفشها نگاه کرد.
بعد سرش را بالا آورد و با تعجب پرسید:
ـ پسرم، چرا این کار را کردی؟
پسر لبخندی زد و گفت:
ـ چون شاید یک روز بفهمم امروز آخرین روزی است که میتوانم این کار را برایت انجام بدهم.
پدر دیگر چیزی نگفت.
جلو رفت و پسرش را محکم در آغوش گرفت.
شاید آن لحظه هزاران حرف در دلش بود، اما هیچکدام را به زبان نیاورد.
آن روز پدر و پسر با هم از خانه بیرون رفتند.
کفشهای هر دو تمیز بود.
اما چیزی که مسیر زندگیشان را روشنتر میکرد، تمیزی کفشها نبود.
محبتی بود که این بار، پیش از آنکه دیر شود، راهی برای نشان دادن خودش پیدا کرده بود.
گاهی آنقدر به حضور عزیزانمان عادت میکنیم که فراموش میکنیم بودنشان همیشگی نیست.
گاهی محبت را میفهمیم، اما گفتنش را به روز دیگری موکول میکنیم.
شاید بهتر باشد پیش از آنکه روزی حسرت یک فرصت ازدسترفته را بخوریم، محبت خودمان را نشان بدهیم.
چون ممکن است فردا دیگر فرصتی برای انجام سادهترین کارهای محبتآمیز نداشته باشیم.
گاهی یک جفت کفش تمیز، میتواند یادآور تمام محبتهایی باشد که در زندگی دریافت کردهایم و شاید هنوز فرصت جبرانشان را داشته باشیم.
✍️ محمدعلی مقیسه (لیمان) ❤️