چقدر درباره زندگی گفته اند،
و چقدر ناگفته مانده است!
گویی هر انسانی،
کتابی قطور است از تجربه‌های سوخته و ساخته شده،
که هر فصل با دردی شروع می‌شود
و با خیالی به پایان می‌رسد.
تمامِ عمر،
آجر روی آجر گذاشتیم،
خشت به خشت از جوانی‌مان مایه گذاشتیم
تا سرپناهی بسازیم به نام زندگی...
غافل از آن که
زندگی،
همان مهمان ناخوانده‌ای بود
که روزِ نخست،
پیش از چیدنِ دیوارها،
از کنار پنجره‌های غبارگرفته‌ای ما
عبور کرده بود!
ما به صرافتِ فردا افتادیم
و گفتیم:
«صبر کن... هنوز وقت هست!
بگذار این دیوارها بلندتر شود،
بگذار سقفش آسمان را لمس کند،
بگذار آرزوهایمان به بار بنشیند...»
و فردا آمد؛
اما هر بار،
تکه‌ای از «امروزِ» ما را با خود برد
و به جایش،
کوهی از خاطره و حسرت گذاشت.
راستی، ما دنبالِ چه بودیم؟
در این بازار پُرشور و هیاهوی روزگار،
به دنبال چه می‌دویدیم؟
خانه‌ای امن از سنگ و سیمان؟
آینده‌ای روشن که هر چه رفتیم،
نزدیک‌تر نشد؟
یا رؤیایی دور،
که خیال می‌کردیم
روزی در آن با خیالِ آسوده نفس کشید؟
چقدر خندیدن را
به روزهای مبادا سپردیم!
چقدر شوقِ نگاهِ دوستانه را
به جز دیگری...
و چقدر از کنارِ تبسمِ ساده‌ی گل‌ها،
از کنارِ موجِ گیسوی باد،
و از کنارِ زلال‌ترین لحظه‌های بودن گذشتیم،
فقط به امیدِ روزی
فراغتِ خاطر پیدا کنیم
و زندگی کنیم!
و حالا...
در آستانه این همه سال رفته،
وقتی به پشتِ سر نگاه می‌کنم،
من همانم:
خانه شاید ساخته شده باشد،
دیوارها محکم‌اند و سقف هم پبرجاست؛
اما چه کسی می‌داند
چند بهار،
پشتِ همین آجرها جا مانده است؟
چند غنچه خندان،
در صفِ طولانیِ رسیدن به فردا،
پیر شدند و پرپر گشتند؟
ای زندگی!
تو چه رازی هستی که هر چه بیشتر می‌دویم،
دورِ آب‌پاشی؟
ما تمام عمر برای رسیدن به تو دویدیم.
اما هیچکس به ما نگفت:
تو مقصدی نیستی که در انتها به آن برسیم،
تو همین راه بودی...
همین نفس‌هایی که بی‌صدا
از انگشتانمان می‌چکیدند،
همین چای سردشده‌ای روی میز،
همین نگاه‌های خسته‌ای که
فرصت نشدن به آن‌ها نگاه کنیم.
شاید تلخ‌ترین و در عین حال واقعی‌ترین حقیقتِ دنیا همین باشد:
ما زندگی را نساختیم
که در آن زندگی کنیم
آنقدر سرگرمی ساختن حاشیه هایش شدیم
که متن اصلی از دستمان رفت.
و این قصه است
که تا آخرین نفس این جهان،
همچنان باقی ست...
✍️: محمدعلی مقیسه (لیمان)
