سپاه هنوز آن شکل و سازمانی را که بعدها پیدا کرد، نداشت. بیشتر نیروها مردمی و داوطلب بودند؛ آدم‌هایی از قشرهای مختلف که آمده بودند تا هر کاری از دستشان برمی‌آید انجام بدهند.
من و دامادم، عباسعلی، شوهر خواهرم، هم به صورت داوطلب به جبهه رفته بودیم.
آن روزها کمبود مهمات یکی از مشکلات جدی ما بود.
اگر عراقی‌ها مثلاً ده گلوله توپ و خمپاره شلیک می‌کردند، نیروهای پشتیبانی و توپخانه ما شاید فقط یک گلوله و نهایتاً دو گلوله جواب می‌دادند.
فرماندهان همیشه تأکید می‌کردند:
«در شلیک گلوله‌ها قناعت کنید.»
باید حساب هر گلوله را می‌داشتیم.
منطقه کوهستانی بود. عراقی‌ها بین خط اول ما و نیروهای خودشان یک خط آتش داشتند. نیروهای اطلاعات و شناسایی متوجه شده بودند که عراقی‌ها فقط شب‌ها در آن منطقه مستقر می‌شوند و روزها به عقب برمی‌گردند.
یک روز فرمانده گردان ما آمد.
او در هنرستان همکلاسی من بود.
گفت:
«بچه‌ها، نیروهای شناسایی یک منطقه را پیدا کرده‌اند که پر از مهمات است. عراقی‌ها فقط شب‌ها آنجا می‌آیند. روزها برمی‌گردند و قبضه‌های سلاحشان را هم با خودشان می‌برند، اما مهمات را همان‌جا می‌گذارند.»
بعد گفت:
«تعدادی داوطلب می‌خواهیم که بروند و مهمات را بیاورند.»
من و عباسعلی به هم نگاه کردیم.
زیاد حرف نزدیم.
داوطلب شدیم.
روز عملیات که رسید، اوضاع منطقه خیلی آرام بود.
آن‌قدر آرام که بعضی از فرماندهان به این آرامش مشکوک بودند.
اما مأموریت، مأموریت بود.
به نام خدا راه افتادیم.
چون قرار بود در برگشت، مهمات زیادی با خودمان بیاوریم، نمی‌توانستیم مثل یک گروه رزمی با سلاح و تجهیزات سنگین حرکت کنیم.
برای حفاظت از ما، چند نفر از بچه‌های زبده و باتجربه را مسلح کردند. کلاشینکف، آرپی‌جی، تیربارهای قابل حمل و چند سلاح دیگر داشتند.
آن‌ها کمی دورتر مستقر شدند تا اگر اتفاقی افتاد، از ما پشتیبانی کنند.
ما کارمان را شروع کردیم.
کم‌کم کوله‌پشتی بچه‌ها پر شد.
گلوله‌های توپ و خمپاره را داخل کوله‌ها می‌گذاشتیم و دوباره برمی‌گشتیم سراغ مهمات بعدی.
کار تقریباً تمام شده بود.
کوله‌ها سنگین شده بود و حالا فقط باید برمی‌گشتیم.
اما درست در همان لحظات آخر، اتفاقی افتاد که هیچ‌کدام انتظارش را نداشتیم.
ناگهان چند خودروی گشتی عراقی از راه رسیدند.
هنوز فرصت نکرده بودیم درست بفهمیم چه اتفاقی افتاده که یکی از خودروها مورد اصابت نیروهای ما قرار گرفت.
فرماندهی که همراه ما بود، فوری دستور داد:
چند نفر از بچه‌ها خودشان را به نیروهای عراقی که مورد اصابت قرار گرفته بودند رساندند و سلاح‌هایشان را برداشتند.
تا آن لحظه بیشتر ما غیرمسلح بودیم.
اما حالا چند نفر از بچه‌ها اسلحه به دست گرفته بودند.
صدای شلیک بلند شد.
نیروهای عراقی هم با شنیدن تیراندازی به طرف ما آمدند.
تعدادشان لحظه‌به‌لحظه بیشتر می‌شد.
فکر می‌کنم با نیروهای حفاظت، حدود بیست‌وپنج نفر بودیم.
اما عراقی‌ها خیلی بیشتر از ما بودند.
در آن لحظه دیگر نه تعداد نفرات مهم بود، نه سنگینی کوله‌ها.
فقط باید خودمان را از آن منطقه بیرون می‌کشیدیم.
همان اسلحه‌هایی که از نیروهای عراقی گرفته بودیم، حالا برای خودمان تبدیل به وسیله دفاع شده بود.
بچه‌ها شلیک می‌کردند و ما عقب می‌کشیدیم.
صدای تیراندازی، انفجار و فریاد در منطقه پیچیده بود.
کوله‌هایمان هنوز پر از مهمات بود.
با همان کوله‌های سنگین، قدم‌به‌قدم خودمان را به طرف خط خودی کشیدیم.
درگیری سخت بود.
چند نفر از بچه‌ها مجروح سطحی شدند.
خود من هم بر اثر موج انفجار مصدوم شدم.
دیگر حال خوبی نداشتم.
بچه‌ها مرا سریع به خط خودمان رساندند.
از آنجا به بیمارستان صحرایی و بعد به شهر ایلام منتقل شدم.
اما چیزی که هنوز بعد از این همه سال در ذهنم مانده، فقط صدای انفجار نیست.
گاهی به آن روز فکر می‌کنم و یادم می‌آید که ما برای آوردن مهمات رفته بودیم...
در حالی که خودمان تقریباً بدون سلاح بودیم.
و برگشتیم با کوله‌هایی پر از مهمات.
مهمات را آوردیم.
خودمان هم برگشتیم.
و از آن همه آدم، خدا را شکر، کسی کشته نشد؛ فقط چند نفر مجروح شدند.
بعضی مأموریت‌ها در جنگ با نقشه شروع می‌شوند...
اما پایانشان را دیگر هیچ‌کس نمی‌داند.
این یکی هم برای ما قرار بود فقط یک مأموریت ساده برای آوردن مهمات باشد.
اما هنوز بعد از این همه سال، وقتی به آن روز فکر می‌کنم، صدای همان تیراندازی‌ها را در گوشم می‌شنوم.
✍️ محمدعلی مقیسه (لیمان) ❤️
