
من فقط یک آرزوی کوچک داشتم؛
نه خانه میخواستم،
نه ماشین آخرین مدل،
نه سفر خارجی...
فقط دلم یک کباب بره میخواست!
آن هم نه برای اینکه شکم خودم را سیر کنم؛
برای اینکه یک شب به خودم ثابت کنم هنوز میتوانم مثل آدمهای اعیانی غذا بخورم!
همهچیز آماده بود.
نان بود.
پنیر بود.
انگور هم بود.
فقط یک چیز کم داشتیم:
بره!
بره را که دیدم، با خودم گفتم:
«رفیق، امشب دیگر کارت تمام است!»
اما ظاهراً بره هم شاعر بود؛
چون تا چشمش به من افتاد، یک نگاهی کرد که انگار میگفت:
«جناب لیمان!
شعرهایت را خواندهام...
ولی این یکی را اصلاً دوست ندارم!»
بعد یکهو...
دِ دِ دِ دِ...
زد به فرار!
من هم دنبالش!
او از کوچه رفت،
من از کوچه!
او پیچید،
من پیچیدم!
او پرید،
من تقریباً مُردم! 😂
آخر سر ایستاد، برگشت و با همان قیافه مظلومش نگاهم کرد.
من گفتم:
«برادر من! قرار نبود مهاجرت کنی! فقط قرار بود شام من باشی!»
بره انگار گفت:
«اتفاقاً من برای همین مهاجرت کردم!»
و دوباره فرار کرد.
من ماندم و یک سفره اعیانی که ناگهان تبدیل شده بود به:
نان،
پنیر،
انگور...
نشستم سر سفره و آهی کشیدم.
یک دانه انگور برداشتم و گفتم:
«تو حداقل فرار نمیکنی!»
انگور چیزی نگفت.
ولی پنیر را که برداشتم، به ذهنم رسید:
نکند این هم با بره همدست باشد؟!
دیگر به هیچچیز اعتماد نداشتم.
آن شب فهمیدم:
بعضیها برای رسیدن به آزادی،
از زندان فرار میکنند؛
اما بعضی برهها...
از سفره فرار میکنند! 😂🐑
و من هنوز نمیدانم آن بره کجاست؛
اما اگر این داستان را روزی خواند...
بداند که لیمان هنوز از دستش دلخور نیست.
فقط یک سؤال دارد:
برادر من، لااقل میگفتی شام امشب مهمان داری! 😂😂
✍️: محمدعلی مقیسه(لیمان) 🌹