
مینا کاغذ بعدی را برداشت و خواند:
«لیمان خیلی آرمانگرا و رویاپرداز است. او با این آرزوهای بزرگ به جایی نمیرسد.»
لیمان لبخندی زد، چشمکی به دوستانش زد و گفت:
«این هم پذیرفته شد! اگر این رویاپردازیها نبود، شاید امروز ما در این کافه زیبا کنار هم نبودیم و من هنوز در همان شرکت خستهکننده حسابداری مشغول کار بودم.»
کاغذها یکی پس از دیگری خوانده شدند:
«مانی خیلی منزوی است.»
«مینا بیش از حد حساس است.»
هر کدام از این جملهها در ابتدا شبیه یک نقد تند به نظر میرسیدند؛ اما وقتی در میان خندهها، محبتها و نگاههای گرم این چهار دوست قرار میگرفتند، دیگر آن تلخی اولیه را نداشتند.
آنها فهمیده بودند که بسیاری از چیزهایی که دیگران ضعف مینامند، گاهی میتواند بخشی از ویژگیهای ارزشمند شخصیت انسان باشد.
در پایان، مانی نگاهی به دوستانش انداخت، دستهایش را روی جعبه گذاشت و با لحنی آرام اما محکم گفت:
«ما همه این قضاوتها را میپذیریم.»
لیمان با تعجب پرسید:
«چرا؟»
مانی لبخندی زد و گفت:
«چون ما بهتر از هر کسی خودمان را میشناسیم. قرار نیست تمام عمرمان را صرف ثابت کردن خودمان به دیگران کنیم.»
باران بیرون کافه شدیدتر میبارید، اما درون کافه، گرمای رفاقت و صدای خنده چهار دوست که یاد گرفته بودند با پذیرفتن قضاوتها، آزادی و آرامش روحشان را حفظ کنند، فضا را پر کرده بود.
آنها به خوبی فهمیده بودند که زندگی کوتاهتر از آن است که برای اثبات خود به دیگران هدر برود.
✍️: محمدعلی مقیسه(لیمان) ❤️