چرا جنگ؟

جهان برای لبخند کودکان ساخته شده است، نه برای صدای انفجارها.

کاش انسان‌ها یاد بگیرند که ساختن، زیباتر از ویران کردن است.

صلح، زبان دل‌هاست و جنگ، زخمی بر پیکر انسانیت.

وقتی زمین برای زندگی همه انسان‌ها جا دارد.

از آغاز تاریخ، انسان‌ها همواره در جست‌وجوی امنیت، آرامش و زندگی بهتر بوده‌اند. هر کودکی که در این جهان متولد می‌شود، فارغ از ملیت، زبان، نژاد یا عقیده، تنها یک آرزو دارد: زندگی کردن، دوست داشتن و تجربه کردن شادی‌های ساده.

اما پرسشی بزرگ همیشه ذهن بشر را به خود مشغول کرده است:

چرا جنگ؟

چرا انسان‌هایی که می‌توانند با دانش، همکاری و همدلی جهانی بهتر بسازند، گاهی راه ویرانی، خشونت و کشتار را انتخاب می‌کنند؟

کره زمین خانه همه ماست. منابع، استعدادها و توانایی‌های انسانی به اندازه‌ای هست که بتواند زندگی شایسته‌ای برای همه انسان‌ها فراهم کند. اگر بخشی از هزینه‌های هنگفتی که صرف ساخت سلاح، تجهیزات جنگی و رقابت‌های قدرت می‌شود، برای آموزش، درمان، مبارزه با فقر و آبادانی مناطق محروم هزینه می‌شد، شاید چهره جهان بسیار متفاوت بود.

مشکل اصلی جهان کمبود امکانات نیست؛ بلکه گاهی مشکل، زیاده‌خواهی و نگاه محدود انسان‌هایی است که منافع خود را بر آرامش میلیون‌ها انسان ترجیح می‌دهند.

در هر جنگی، پیش از آنکه آمار و اعداد دیده شوند، انسان‌هایی وجود دارند:

مادری که چشم‌انتظار فرزندش است، کودکی که از صدای انفجار می‌ترسد، پدری که نگران آینده خانواده‌اش است و انسانی که تنها آرزویش یک زندگی آرام و معمولی است.

هیچ انسانی نباید تاوان تصمیم‌هایی را بدهد که خودش در گرفتن آن نقشی نداشته است.

جهان امروز بیش از هر زمان دیگری به جای دیوارهای نفرت، به پل‌های همکاری نیاز دارد. علم و فناوری بشر به جایی رسیده که می‌تواند بیماری‌ها را درمان کند، ارتباطات را آسان‌تر کند و کیفیت زندگی را افزایش دهد؛ اما هنوز بزرگ‌ترین چالش بشر، یاد گرفتنِ زندگی در کنار یکدیگر است.

شاید روزی انسان‌ها به این حقیقت برسند که پیروزی واقعی، شکست دادن انسان‌های دیگر نیست؛ بلکه ساختن جهانی است که در آن کودکی گرسنه نخوابد، مادری از جنگ نترسد و هیچ خانواده‌ای عزیزی را به خاطر اختلاف قدرت‌ها از دست ندهد.

زمین برای همه انسان‌ها جا دارد؛ آنچه کم داریم، نه فضا و امکانات، بلکه مهربانی، عدالت و مسئولیت‌پذیری است.

وقتی خبر از ویرانی و رنج مردم می‌رسد، قلب هر انسان آزاده‌ای درد می‌گیرد.

غم انسان‌ها مرز نمی‌شناسد.

امیدواریم روزی برسد که به جای موشک و بمب، صدای محبت، دوستی و همدلی در جهان شنیده شود.

غم جنوب، غم ماست

وقتی خبر ز جنوبِ وطن می‌رسد باز

دل می‌لرزد و اشک به چشمم شود آغاز

ای خانه‌های سوخته در بادِ حادثه

ای قلب‌های خسته ز رنجِ شبِ دراز

ما دور مانده‌ایم، ولی درد با شماست

دردِ شماست قصه‌ی این دل، در هر راز

مادری کنار پنجره چشم انتظار است

با بغضی از هزار سؤال و هزار ناز

کودک میان آتش و دود است و آرزو

دستی به سوی مهر، نه سوی تفنگ و جنگ و ساز

ای جنوبِ صبور، ای دیار مهربانی

اشک من است هدیه به چشمان پاکتان باز

ما با شما شریک غم و درد و داغیم

غم‌های شماست غمِ ما، تا همیشه، باز

جنگ، چیزی جز ویرانی، اشک و داغِ خانواده‌ها به جا نمی‌گذارد.

هیچ کودکی دشمن متولد نمی‌شود و هیچ مادری آرزوی جنگ ندارد.

صلح، دوستی و انسانیت ارزشمندترین میراثی است که می‌توانیم برای نسل‌های آینده باقی بگذاریم.

محمدعلی مقیسه(لیمان) 1405/0426