
سالها بود کسی به خانه قدیمی کنار جنگل رفتوآمد نمیکرد. اهالی روستا میگفتند صاحب آن خانه، مردی تنها بوده که آخرین شب زندگیاش نامهای نوشته و بعد ناپدید شده است.
یک شب بارانی، پسر نوجوانی به نام آرش هنگام جمعآوری هیزم، پاکتی قدیمی را زیر یک سنگ پیدا کرد. روی پاکت فقط یک جمله نوشته شده بود:
«برای کسی که هنوز منتظر من است...»
آرش از روی کنجکاوی نامه را باز کرد. نوشته بود:
«اگر این نامه به دستت رسید، بدان که من فراموشت نکردهام. مجبور شدم بروم، اما هر شب به پنجره خانهمان نگاه کردم. اگر روزی برگشتم و تو نبودی، بدان که هنوز دوستت دارم.»
پایین نامه هیچ نامی نبود.
آرش تصمیم گرفت راز نامه را پیدا کند. وقتی از پیرمرد روستا پرسید، پیرمرد با شنیدن داستان رنگش پرید و گفت:
«این نامه را سی سال پیش خودم نوشتم... اما هیچوقت جرأت نکردم آن را بفرستم.»
آرش با تعجب پرسید:
«پس چرا اینجا پیدایش کردم؟»
پیرمرد آرام گفت:
«چون آن نامه را همان شب کنار رودخانه گم کردم... و آن کسی که منتظرش بودم، همان شب از دنیا رفت.»
آن شب، آرش دوباره به خانه قدیمی برگشت تا نامه را سر جایش بگذارد. اما وقتی در را باز کرد، روی میز خاکگرفته، یک پاکت تازه دید.
روی آن نوشته شده بود:
«برای آرش...»
دستهایش لرزید. پاکت را باز کرد.
داخلش فقط یک جمله بود:
«بعضی نامهها دیر به مقصد میرسند، اما هیچوقت گم نمیشوند.»
و زیر آن، امضایی بود که آرش هرگز انتظار دیدنش را نداشت:
«دوست قدیمی پدربزرگت...»
آرش تازه فهمید آن خانه، سالها منتظر کسی بوده که رازهای گذشته را دوباره زنده کند.
✍️ : محمدعلی مقیسه(لیمان)