
شاید بعد از انتشار چند نوشته، لازم باشد کمی درباره خودم، نگاه و دلیل نوشتنهایم توضیح بدهم؛ زیرا هر نوشتهای از یک فکر، یک تجربه و یک نگاه به زندگی سرچشمه میگیرد و مخاطب حق دارد بداند پشت این قلم چه داستانی وجود دارد.
من محمدعلی مقیسه، با نام قلمی «لیمان»، نه ادعای استادی دارم و نه خودم را صاحب همه پاسخها میدانم. من فقط انسانی هستم که سالها زندگی کرده، شادیها و سختیها را دیده، با مردم زندگی کرده و دردهای جامعه را لمس کرده است.
اما شاید لازم باشد به سالهای دور برگردم؛ به زمانی که هنوز نوجوانی بیش نبودم.
من به یاد دارم که حدود ۱۴ سال بیشتر نداشتم که کشور عزیزمان ایران روزهای بسیار مهم و سختی را پشت سر میگذاشت. تحولات بزرگی در جامعه رخ داده بود و کمی بعد، جنگی سخت بر کشور تحمیل شد. جوانان بسیاری برای دفاع از سرزمین خود راهی جبههها شدند و من نیز مانند بسیاری دیگر، وظیفه خود دانستم که سهم کوچکی در دفاع از کشورم داشته باشم.
سالهای زیادی از زندگی من در آن دوران گذشت؛ روزهایی سخت که انسان را با معنای مسئولیت، فداکاری و قدرشناسی از زندگی آشنا میکند.
پس از پایان جنگ، دوباره وارد مسیر زندگی شدم. اما یک همراه قدیمی همیشه کنار من بود؛
من از کودکی به نوشتن علاقه داشتم. قلم برای من فقط یک وسیله نبود؛ یک دوست و همدم بود. وقتی اسلحه را زمین گذاشتم، احساس کردم شاید زمان آن رسیده است که دوباره قلمم را بردارم و به شکل دیگری به وظیفه خود ادامه دهم.
من و قلمم با هم عهد کردهایم که تا زمانی که توان نوشتن داریم، برای آگاهی، انسانیت و ثبت تجربههای زندگی تلاش کنیم.
هدف من مشهور شدن، رقابت در تعداد لایک و کامنت یا جلب توجه به هر قیمت نیست. اگر چنین هدفی داشتم، شاید راههای سادهتری برای دیده شدن وجود داشت.
من باور دارم ارزش یک نوشته فقط به تعداد کسانی که آن را میبینند نیست؛ بلکه به اثری است که در فکر و دل انسانها باقی میگذارد.
گاهی یک جمله، یک داستان یا یک شعر میتواند در ذهن یک انسان بذر یک فکر تازه بکارد.
قلم من قرار نیست کسی را محکوم کند. قرار نیست دیواری بین انسانها بسازد. من قلم را برای جنگیدن با انسانها انتخاب نکردهام؛ قلم من برای مبارزه با جهل، بیتفاوتی، فراموشی ارزشهای انسانی و خاموش شدن چراغ اندیشه است.
من باور دارم اصلاح جامعه از خود ما آغاز میشود. هر انسانی سهمی دارد؛ خانواده، معلم، هنرمند، نویسنده و هر کسی که میتواند بر دیگری اثر بگذارد.
به همین دلیل، من اهل فرهنگ و هنر را نیز بخشی از این مسئولیت بزرگ میدانم. ما نباید فقط به دنبال دیده شدن باشیم؛ باید تلاش کنیم چیزی به جامعه اضافه کنیم، حتی اگر مخاطبانمان در ابتدا کم باشند.
شاید نوشتههای من نتوانند دنیا را تغییر دهند، اما اگر بتوانند حتی یک نفر را به فکر کردن، مطالعه کردن، مهربانتر شدن یا بهتر زندگی کردن دعوت کنند، برای من کافی است.
من و قلمم تصمیم گرفتهایم که مسیر خودمان را ادامه دهیم؛ نه با عجله، نه برای رقابت، بلکه برای انجام وظیفهای که احساس میکنیم بر عهده داریم.
ممکن است بعضیها نوشتههای ما را بپسندند، بعضیها نپسندند، بعضیها نقد کنند و بعضیها بیتفاوت بگذرند.
ما همه این قضاوتها را میپذیریم.
زیرا باور داریم ارزش یک کار، فقط با تشویق دیگران سنجیده نمیشود؛ گاهی ارزش واقعی در وفادار ماندن به باور و مسئولیتی است که انسان برای خودش انتخاب کرده است.
من فقط یک انسان معمولی هستم؛
اما با دغدغهای بزرگ.
دغدغه اینکه سهم کوچکی در ساختن فردایی بهتر داشته باشم.
و تا آخرین قطره جوهر قلمم، تلاش خواهم کرد کلمههایی بنویسم که شاید چراغ کوچکی در مسیر زندگی انسانی دیگر روشن کند.
✍️: محمدئعلی مقیسه(لیمان) ❤️