
گاهی زندگی آدم را یکباره زمین نمیزند؛
آرامآرام توان ایستادنش را از او میگیرد.
مرد سالها پیش، با سرمایهای اندک، مغازه کوچکی باز کرده بود. آن روزها قیمت اجناس آنقدر بالا نبود و با همان پول کم میتوانست قفسههای مغازه را پر کند.
کار میکرد، میفروخت و دوباره جنس میخرید.
زندگی ساده بود، اما میچرخید.
تا اینکه روزهای سخت از راه رسیدند.
جنگ، گرانی و بالا رفتن پیدرپی قیمتها، کمکم همهچیز را تغییر داد.
هر بار که برای خرید جنس میرفت، میدید با همان پول دیروز، امروز مقدار کمتری میتواند بخرد.
قیمتها بالا میرفتند و سرمایه مغازه کوچکتر میشد.
مدتی بعد، دیگر مسئله فقط سود نکردن نبود؛
مرد توان نوسازی مغازه و خرید مقدار کافی جنس را هم نداشت.
قفسهها یکییکی خالی شدند.
بعضی کالاها که تمام میشدند، دیگر جایگزین نمیشدند.
مغازه هنوز باز بود، اما دیگر شبیه روزهای اول نبود.
و شاید تلخترین قسمت ماجرا همین بود:
مرد هنوز کار میکرد، اما هر روز بیشتر احساس میکرد از زندگی عقب میماند.
آن صبح، مثل همیشه کرکره مغازه را بالا کشید.
چند لحظه به قفسههای خالی نگاه کرد.
بعد آهسته گفت:
ـ شاید دیگر وقتش رسیده...
و خودش هم نمیدانست این جمله را درباره مغازه میگوید...
یا درباره امیدی که مدتها بود در دلش کمرنگ شده بود.
اما آن روز قرار بود اتفاقی بیفتد که هیچ شباهتی به معجزه نداشت.
هنوز چند دقیقهای از باز شدن مغازه نگذشته بود که صدای قدمهایی از پشت سرش آمد.
مرد برگشت.
ـ بابا...
مرد لبخند زد.
ـ این وقت صبح اینجا چه کار میکنی؟
پسر چند لحظه سکوت کرد.
انگار میخواست جملهای را که بارها در ذهنش تمرین کرده بود، بالاخره بر زبان بیاورد.
گفت:
ـ میخوام از امروز اینجا باشم.
مرد چیزی نگفت.
پسر ادامه داد:
ـ میخوام کمکت کنم.
مرد نگاهش کرد.
ـ تو که خودت کار داری...
پسر لبخند زد.
ـ از امروز این کار، کار من هم هست.
مرد به قفسهها نگاه کرد.
بعد دوباره به پسرش.
سالها بود منتظر چنین جملهای نبود.
حتی تصورش را هم نمیکرد.
آرام پرسید:
ـ مطمئنی؟
پسر این بار محکمتر گفت:
ـ آره بابا. مطمئنم.
آن روز، پدر و پسر تا ظهر مشغول مرتب کردن مغازه بودند.
اما چیزی تغییر نکرده بود.
قفسهها هنوز خالی بودند.
سرمایه هنوز کم بود.
قیمتها همچنان بالا میرفتند.
و امید، هنوز فقط یک کلمه بود.
تا اینکه نزدیک ظهر، تلفن مرد زنگ خورد.
برادرش بود.
مرد گوشی را برداشت.
چند لحظه گوش داد.
چهرهاش تغییر کرد.
ـ چی گفتی؟
پسر سرش را بلند کرد.
پدر چیزی نگفت.
فقط به تلفن گوش میداد.
چند ثانیه بعد گفت:
ـ نه... واقعاً؟
صدای برادرش از آن طرف خط میآمد:
ـ گفتم این بار من کمکتون میکنم.
مرد هنوز باور نکرده بود.
ـ چطور؟
ـ برای مغازه جنس میفرستم.
ـ فعلاً پولش را بعداً حساب میکنیم. هر طور توانستید.
مرد به پسرش نگاه کرد.
چشمانش پر از اشک شده بود.
اما هنوز چیزی نمیگفت.
ساعتی بعد، صدای یک کامیون کوچک جلوی مغازه پیچید.
پسر بیرون رفت.
چند لحظه بعد برگشت و با هیجان گفت:
ـ بابا... بیا بیرون!
مرد آرام از مغازه خارج شد.
کارتنها یکی پس از دیگری پایین میآمدند.
مواد غذایی.
کالاهای مورد نیاز مغازه.
قفسههایی که مدتها خالی مانده بودند، حالا قرار بود دوباره پر شوند.
مرد کنار در ایستاده بود.
دستش را روی سینه گذاشت.
به پسرش نگاه کرد.
بعد به برادرش که برای کمک آمده بود.
هیچکس معجزه نکرده بود.
هیچ پولی از آسمان نیفتاده بود.
هیچ اتفاق غیرممکنی رخ نداده بود.
فقط...
یک پسر تصمیم گرفته بود کنار پدرش بایستد.
و یک برادر دست برادرش را گرفته بود.
همین.
غروب، وقتی آخرین کارتن داخل مغازه گذاشته شد، پسر شروع کرد به چیدن اجناس.
قفسهها یکییکی پر میشدند.
مرد روی صندلی کوچکی نشست و فقط نگاه کرد.
پسر ناگهان برگشت و گفت:
ـ بابا؟
ـ جانم؟
ـ چرا گریه میکنی؟
مرد لبخند زد.
اشکهایش را پاک کرد و گفت:
ـ گریه نمیکنم پسرم...
مکثی کرد.
ـ دارم دوباره زندگی کردن را یاد میگیرم.
پسر چیزی نگفت.
فقط لبخند زد و دوباره مشغول چیدن اجناس شد.
مرد به مغازه نگاه کرد.
به قفسههایی که دوباره پر شده بودند.
اما این بار میدانست چیزی مهمتر از جنس و سرمایه به مغازه برگشته است.
گاهی زندگی برای نجات دادن ما، معجزه نمیکند.
گاهی فقط یک نفر را سر راه ما قرار میدهد تا بگوید:
«من هستم.»
و شاید همین برای شروع دوباره کافی باشد.
✍️ : محمدعلی مقیسه(لیمان)