
صدایم کردی و رفتم، به سمتِ شهرِ صبحستان
برای پرسه در رؤیا، رها از غصهٔ دوران
در این مثقالِ تنهایی، اگرچه خسته از راهم
قدم در کوچه میکارم، به شوقِ قصهٔ باران
در این پیچوخمِ دنیا، پر از آرامشِ عشقم
اگر یک لحظه بنشینی، کنارِ خستگی، ای جان!
جهان آوازِ خاموشیست، ولی با تو پر از نور است
بیا تا گل بچینیم از تمامِ خاکِ این بُستان
اگر این زندگی رؤیاست، دلم بیدارِ بیدار است
که دستت را بگیرم باز، در این بیداریِ خندان
بیا در کوچههای خیال، بیهوا قدم بردار
که گاهی میرساند خیال، آدم را به روزگار
من و تو رهگذر گشتیم در این مثقالِ تنهایی
چه بهتر با دلِ روشن، بخوانیم قصهٔ باران
بیا تا در هوای عشق، آرامی نفس گیریم
میانِ پیچوخمهای جهان، یک لحظه بنشینیم
اگر دنیا گذرگاهیست پر از آواز و خاموشی
بیا با نورِ رؤیاها، شبِ خود را بیاراییم
بیا از خاکِ این دنیا، گلِ لبخند برچینیم
که شاید زندگی باشد همین رؤیا که میبینیم
مگو هر خواب، میآرد دلِ آدم به صبحستان
که گاهی شب، نقابِ روز دارد در دلِ انسان
اگر رؤیا نبود، این جادهها بنبست میگردید
ولی هر خواب هم، هرگز نمیگردد چراغِ جان
میانِ وهم و بیداری، قدم باید زدن آرام
که لغزان است پلهای عبورِ عقل و هم ایمان
بیا با نورِ آگاهی، به رؤیا رنگِ معنا ده
که بی اندیشه، گل هم میشود پژمرده در گلدان
نه هر لبخند، از شادیست؛ نه هر اشکی زغمگینی
چه بسیار است خنده، پردهدارِ گریهٔ پنهان
اگر دنیا گذرگاهیست، ره را با بصیرت رو
مبادا گم شوی روزی، میانِ هیبتِ طوفان
ز هر رؤیا همین معنا به گوشِ جانِ من آمد
که بیداری نمیگنجد درونِ خوابِ هر انسان
بیا هم خواب را باور، بیا هم دیده را بگشا
که راهِ عشق، میخواهد دو بالِ نورو هم عرفان