
زندگی...
ای قصهی ناتمامِ روزهای رفته،
ای دفترِ پر از خطهای خنده و گریه،
ای رازِ بزرگِ آمدن و رفتن...
تو را که ورق میزنم،
گاهی بوی باران میآید،
گاهی عطرِ خاطراتی که دیگر برنمیگردند...
گاهی صدای خندههای کودکیست،
که در کوچههای دورِ زمان جا مانده،
و گاهی آهِ آرامِ دلیست
که بیصدا، هزار بار شکسته
اما هنوز به عشقِ فردا زنده مانده است...
زندگی...
تو همان جرعهی تلخی هستی
که از جامِ روزگار نوشیدیم،
اما در تهِ همان جامِ تلخ،
شهدِ شیرینِ امید را پیدا کردیم.
تو به ما آموختی
که اشک همیشه نشانهی شکست نیست؛
گاهی اشک، زبانِ قلبیست
که هنوز احساس دارد،
هنوز دوست دارد،
هنوز برای زیباییهای دنیا میتپد...
زندگی...
چه بسیار صبحهایی که با امید آغاز کردیم،
و چه بسیار شبهایی که
با هزار سؤال به خواب رفتیم...
چه بسیار کسانی که آمدند،
در قلبمان خانه ساختند،
و روزی آرام و بیصدا رفتند...
اما تو به ما یاد دادی
که حتی جای خالیِ آدمها هم
بخشی از داستان ماست...
زندگی،
راهیست پر از پیچ و خم؛
گاهی زیر آفتابِ خوشبختی قدم میزنیم،
و گاهی در بارانِ غم،
تنها و خسته ادامه میدهیم.
اما چه زیباست انسانی که
با وجود تمام زخمها،
هنوز مهربان میماند...
چه زیباست دلی که
بعد از هزاران شکست،
هنوز برای عشق میتپد...
زندگی...
تو گلِ کوچکی هستی
که خداوند در دستان ما گذاشت؛
نه برای آنکه فقط تماشایش کنیم،
بلکه برای آنکه
با مهر، با عشق، با خوبی
پرورشَش دهیم.
هر لبخندی که به لبِ کسی نشاندیم،
هر دستی که گرفتیم،
هر دلی که آرام کردیم،
برگِ زیبایی شد
در کتابِ زندگی ما...
زندگی،
صدای آرامِ خداوند است
که از میان شلوغی دنیا میگوید:
«هنوز فرصت داری...
هنوز میتوانی عشق بورزی،
هنوز میتوانی ببخشی،
هنوز میتوانی زیباترین صفحهی داستانت را بنویسی...»
پس ای انسان...
ای مسافر کوتاهِ این جادهی بیانتها،
غمها را بگذار کنارِ خاطرات،
اشکها را کنارِ لبخندها،
و قدمهایت را با امید بردار...
زیرا زندگی کوتاهتر از آن است
که در حسرتِ دیروز بمانیم،
و زیباتر از آن است
که فردایش را با ناامیدی بسازیم...
بیایید از همین امروز،
قصهی تازهای آغاز کنیم؛
قصهای که در پایانش
وقتی دفتر زندگی بسته شد،
آرام لبخند بزنیم و بگوییم:
✍️ محمدعلی مقیسه (لیمان) ❤️