ویرگول
ورودثبت نام
محمد علی(لیمان)
محمد علی(لیمان)گاهی میان چند واژه، قصه‌ای پنهان است که فقط دل‌ها آن را می‌شنوند. اینجا ردّ پای قلمی‌ست که از عشق، زندگی و سکوت‌های ناگفته می‌نویسد؛ شاید در یکی از این نوشته‌ها، راز کوچکی از دل خودتان پیدا کنید.
محمد علی(لیمان)
محمد علی(لیمان)
خواندن ۲ دقیقه·۳ ماه پیش

روزی که قلم بیدار شد

«داستانی از یک تجربه واقعی؛ درباره ترس از نوشتن و روزی که یک قلم بیدار شد.»
«داستانی از یک تجربه واقعی؛ درباره ترس از نوشتن و روزی که یک قلم بیدار شد.»

جانم... فقط بنویس

اولین بار که دیدمش، یک دفتر سفید در دست داشت.

دفتر را محکم گرفته بود؛ انگار آمده بود چیزی را ثابت کند.

نه اینکه می‌تواند بنویسد...

بلکه اینکه نمی‌تواند.

گفت:

«من فکر نمی‌کنم نویسنده بشوم. هرچه می‌نویسم، وقتی با نوشته‌های دیگران مقایسه می‌کنم، ناامید می‌شوم.»

به دفترش نگاه کردم.

صفحات سفید زیادی داشت.

گفتم:

«جانم... فقط بنویس.»

لبخند تلخی زد.

شاید انتظار داشت درباره ساختار داستان، انتخاب کلمات، تکنیک‌های نویسندگی یا راز موفقیت نویسندگان بزرگ صحبت کنم.

اما من فقط همان یک جمله را گفتم:

«فقط بنویس.»

آن روز نمی‌دانست که بزرگ‌ترین دشمن یک نویسنده تازه‌کار، نه کمبود استعداد است و نه ندانستن قواعد...

بلکه ترس از نوشتن است.

روزها گذشت.

گاهی نوشته‌هایش را می‌خواندم.

جمله‌هایی که هنوز خام بودند.

داستان‌هایی که پایان خوبی نداشتند.

و کلماتی که گاهی دنبال هم می‌گشتند.

اما یک چیز را می‌دیدم...

او دیگر از قلمش فرار نمی‌کرد.

هر روز چند خط می‌نوشت.

گاهی آن را پاک می‌کرد.

گاهی دوباره می‌نوشت.

اما قلمش دیگر روی کاغذ خاموش نبود.

ماه‌ها بعد، روزی نوشته‌ای برایم فرستاد.

شروع کردم به خواندن.

در همان چند خط اول، لبخند زدم.

نه به خاطر اینکه نوشته‌اش بی‌نقص بود...

بلکه به خاطر چیزی که در آن پیدا کرده بودم.

صدای خودش.

دیگر تلاش نمی‌کرد شبیه نویسندگان دیگر بنویسد.

دیگر دنبال جمله‌های دیگران نبود.

قلمش بالاخره زبان خودش را پیدا کرده بود.

آن روز به یاد همان دفتر سفید روز اول افتادم.

همان دفتری که یک قلم خاموش کنار آن افتاده بود.

قلمی که هیچ مشکلی نداشت...

فقط کسی نبود که به آن فرصت حرکت بدهد.

و آنجا فهمیدم:

گاهی قلم انسان سال‌ها منتظر می‌ماند.

نه برای اینکه چیزهای بیشتری یاد بگیرد...

بلکه برای اینکه کسی به او بگوید:

«نترس... شروع کن.»

و شاید آن روز، روزی بود که قلم او بیدار شد.

نه چون ناگهان نویسنده بزرگی شده بود...

بلکه چون دیگر از نوشتن نمی‌ترسید.

جانم... فقط بنویس.

یادداشت لیمان

شاید برایتان سؤال شود این جمله چگونه به ذهن من رسید.

حقیقت این است که من هم یک روز از نوشته‌ها و آموزش‌های دیگران یاد گرفتم که اولین قدم نویسنده شدن، کامل نوشتن نیست؛ شروع کردن است.

جمله‌ای خواندم که مفهومش این بود:

«در ابتدا فقط بنویس. اگر نوشته‌ای ارزش نگه داشتن نداشت، کنار بگذار؛ اما اجازه نده ترس از بد نوشتن، تو را از نوشتن باز دارد.»

همان فکر در ذهن من ماند و بعدها به شکل ساده‌تری به یک هنرجو منتقل شد:

جانم... فقط بنویس.

نویسندگیخودباوری
۱
۰
محمد علی(لیمان)
محمد علی(لیمان)
گاهی میان چند واژه، قصه‌ای پنهان است که فقط دل‌ها آن را می‌شنوند. اینجا ردّ پای قلمی‌ست که از عشق، زندگی و سکوت‌های ناگفته می‌نویسد؛ شاید در یکی از این نوشته‌ها، راز کوچکی از دل خودتان پیدا کنید.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید