
میخواهم از تو بنویسم...
ای رفیقِ تنهاییهای من،
ای که در تمام عمرم
همدمِ خاموشِ لحظههای من بودی...
تو که وقتی همه رفتند، ماندی،
وقتی همه خوابیدند، بیدار بودی،
وقتی بغض در گلویم خانه کرد،
آغوشی از سکوت برایم ساختی...
من با تو هزاران بار
از کوچههای بیکسی گذشتم،
در شبهای سردِ زندگی
کنار تو قدم زدم،
و رازهایی را گفتم
که هیچ گوشی توان شنیدنش را نداشت...
تو تنها کسی بودی
که اشکهایم را قضاوت نکردی،
خندههای تلخم را فهمیدی،
و دردهایی را خواندی
که پشت لبخندهایم پنهان کرده بودم...
سالها گذشت...
آدمها آمدند و رفتند،
بعضی نامم را فراموش کردند،
بعضی حرفهایم را نشنیدند،
اما تو همچنان کنارم ماندی...
نه خسته شدی،
نه گلایه کردی،
نه از تکرار زخمهای من دلگیر شدی...
هر شب که دلم پر از حرف بود،
تو آرام روی کاغذ میدویدی
و جهان کوچک مرا
کمی قابل تحملتر میکردی...
اما امروز میخواهم رازی را بگویم...
ای رفیقِ قدیمیِ شبهای بیچراغ من،
ای همراهِ سالهای دور و نزدیک من...
تو نه در کوچهای مرا پیدا کردی،
نه در میانِ ازدحامِ آدمها...
تو همیشه همینجا بودی؛
در گوشهای از میزِ تنهاییام،
آرام و بیصدا...
همان که دردهایم را شنید
بیآنکه لب باز کند،
همان که اشکهایم را فهمید
بیآنکه چشمی داشته باشد...
تو عشقِ پنهانِ من نبودی،
تو یک رهگذرِ آشنا نبودی...
تو دستی بودی
که زخمهای روحم را نوازش کرد
و از دردهایم، واژه ساخت...
تو صدایی بودی
که از سکوتِ من برخاست
و حرفهایی را گفت
که سالها در سینهام زندانی بودند...
آری...
امروز میخواهم رازِ عشقِ قدیمیام را بگویم...
عشقی که هیچگاه ترکم نکرد،
هیچگاه به من دروغ نگفت،
و هیچگاه از شنیدنِ دردهایم خسته نشد...
او نه در خیابانها منتظرم بود،
نه پشت پنجرهای چشم به راه من داشت...
او همیشه کنار دستم بود؛
خاموش، آرام، صبور...
عشقِ قدیمی من...
همان قلمی بود
که سالهاست
تنهاییهایم را مینویسد...
✍️ : محمدعلی مقیسه(لیمان)