
در دنیای امروز، انسان به ابزارهای زیادی دست پیدا کرده است؛ از فناوریهای شگفتانگیز گرفته تا هوش مصنوعی و قدرتهای علمی که نسلهای گذشته حتی تصورش را نمیکردند. اما در کنار این پیشرفتها، هنوز یک سؤال بزرگ باقی مانده است:
گاهی احساس میکنیم در میان هیاهوی سیاست، قدرت و رقابت کشورها، چیزی مهمتر از همه فراموش شده است: خود انسان.
من به دولتها نگاه نمیکنم؛ چون دولتها میآیند و میروند، اما مردم هستند که زندگی میکنند، رنج میکشند، کار میکنند، عشق میورزند و آرزو دارند فرزندانشان در آرامش بزرگ شوند.
یک کودک، قبل از اینکه متعلق به یک کشور باشد، یک انسان است.
یک مادر، قبل از اینکه با یک ملیت شناخته شود، انسانی است که درد و امید دارد.
یک خانواده، قبل از اینکه در نقشه جهان جایی داشته باشد، حق دارد زندگی کند.
اما متأسفانه تاریخ بشر بارها شاهد بوده است که تصمیمهای قدرتها، هزینههایی سنگین بر دوش مردم عادی گذاشته است. در جنگها معمولاً کسانی بیشترین آسیب را میبینند که کمترین نقشی در آغاز آن داشتهاند.
مشکل بزرگ اینجاست که گاهی ارزش جان انسانها هم در نگاه برخی قدرتها یکسان دیده نمیشود. رنج یک انسان در یک نقطه از جهان ممکن است ساعتها در رسانهها دیده شود، اما درد انسانی دیگر در جایی دیگر کمتر شنیده شود. همین احساس تبعیض است که در دل بسیاری از مردم جهان پرسشهای بزرگی ایجاد میکند.
اما شاید راه نجات این باشد که دوباره به یک اصل ساده بازگردیم:
اگر روزی بشر بتواند بخش بزرگی از انرژی و ثروتی را که امروز صرف ساخت ابزارهای نابودی میکند، برای ساختن زندگی بهتر به کار بگیرد، آن روز شاید معنای واقعی پیشرفت را درک کند.
تصور کنید کارخانههایی که امروز برای ساخت سلاح فعالیت میکنند، به جای آن:
بیمارستان بسازند،
مدرسه بسازند،
فناوریهای پاک تولید کنند،
برای انسانهای فقیر فرصت زندگی بهتر ایجاد کنند.
تصور کنید دانشمندانی که امروز برای افزایش قدرت تخریب تلاش میکنند، فردا برای درمان بیماریها، حفظ محیط زیست و آسانتر کردن زندگی بشر تلاش کنند.
آن روز، پیروزی یک ملت بر ملت دیگر نخواهد بود؛
پیروزی واقعی، پیروزی انسان بر نفرت، خشونت و بیعدالتی خواهد بود.
شاید آرزوی جهانی بدون جنگ، برای بسیاری دور از دسترس به نظر برسد؛ اما تمام تغییرات بزرگ تاریخ ابتدا یک رؤیا بودهاند.
روزی که سلاحها در موزههای تاریخ قرار بگیرند و کودکان جهان به جای شنیدن صدای انفجار، صدای خنده و شادی را بشنوند، آن روز میتوان گفت انسان واقعاً به معنای زندگی نزدیک شده است.
زیرا زندگی فقط زنده ماندن نیست؛
محمدعلی مقیسه(لیمان)