
دلم از گردشِ این روزگار آزرده میگرید
به جای خنده، هر شب بیقرار و خسته میگرید
نپرس از من چه بر این قلبِ تنها رفته در این راه
که حتی سنگ هم بر حالِ این دل، آه میگرید
نه دستی ماند تا مرهم نهد بر زخمِ خاموشم
نه چشمی جز دلِ خونینِ من، همراه میگرید
به هر سو رفتم و دیدم وفا در گوشهای گم شد
جهان با خنده میرقصد، ولی گمراه میگرید
دلم میخواست یک بار آسمان هم دردِ من فهمد
ولی ابرش گذشت و بیصدا کوتاه میگرید
اگر امروز سهمم از جهان اندوه و تنهاییست
خدا داند که این دل از چه رو هر ماه میگرید
نمانده در دلم جز حسرتِ آرامش و امّید
که چشمِ خستهام در این شبِ و هرماه میگرید
«لیمان» از زخمِ دنیا خسته شد، اما قلم برداشت
که گاهی واژه بر این دردِ ناآگاه میگرید.
❤️ محمدعلی مقیسه(لیمان) ❤️
در ازدحامِ خاطره، گلی شکفته است
انگار بخت، پنجرهای تازه گشوده است
دیدم پیامِ سادهٔ تو را، دلم نوشت
شاید خدا ترانهای از نو سروده است
نه وعدهٔ وصال و نه سودای بیقرار
آرامشی ز چشمِ تو در جان فزوده است
شاید همین سلامِ نخست، بهانهایست
راهی به سوی آشنایی گشوده است
❤️ محمدعلی مقیسه(لیمان) ❤️