ویرگول
ورودثبت نام
محمد علی(لیمان)
محمد علی(لیمان)گاهی میان چند واژه، قصه‌ای پنهان است که فقط دل‌ها آن را می‌شنوند. اینجا ردّ پای قلمی‌ست که از عشق، زندگی و سکوت‌های ناگفته می‌نویسد؛ شاید در یکی از این نوشته‌ها، راز کوچکی از دل خودتان پیدا کنید.
محمد علی(لیمان)
محمد علی(لیمان)
خواندن ۳ دقیقه·۳ ماه پیش

دردنوشته‌ای خطاب به اهل فرهنگ؛

رسالت قلم فراتر از لایک و دیده شدن است

من باور دارم که اصلاح جامعه فقط وظیفه سیاستمداران، مدیران یا نهادهای رسمی نیست. هر انسانی که توانایی اثرگذاری دارد، سهمی در ساختن آینده دارد.
من باور دارم که اصلاح جامعه فقط وظیفه سیاستمداران، مدیران یا نهادهای رسمی نیست. هر انسانی که توانایی اثرگذاری دارد، سهمی در ساختن آینده دارد.

از زبان یک انسان معمولی با دغدغه‌ای بزرگ

گاهی لازم است کسانی که قلم در دست دارند، قبل از آنکه به تعداد خوانندگان، پسندها و واکنش‌های مخاطبان فکر کنند، لحظه‌ای از خود بپرسند:

ما برای بهتر شدن این جامعه چه کرده‌ایم؟

این نوشته نه از زبان یک استاد دانشگاه است، نه از زبان یک جامعه‌شناس و نه از جایگاه کسی که خود را صاحب همه پاسخ‌ها بداند. این فقط حرف یک انسان معمولی است که سال‌ها زندگی کرده، دردهای جامعه را دیده و نگران آینده انسان‌هایی است که قرار است فردا این سرزمین را بسازند.

امروز بسیاری از ما از کم شدن علاقه مردم به کتاب، شعر، داستان و اندیشه گلایه می‌کنیم. از اینکه نسل جدید کمتر مطالعه می‌کند، کمتر گفت‌وگو می‌کند و گاهی ارزش‌های فرهنگی گذشته را کمتر می‌شناسد ناراحتیم.

اما یک سؤال مهم وجود دارد:

آیا فقط باید نسل جدید را سرزنش کنیم، یا باید سهم خودمان را هم در این اتفاق ببینیم؟

اهالی فرهنگ و هنر، نویسندگان، شاعران و کسانی که با کلمات و اندیشه‌ها سروکار دارند، فقط تولیدکننده محتوا نیستند؛ آنها بخشی از وجدان فرهنگی جامعه هستند.

قلم فقط وسیله‌ای برای مشهور شدن نیست.

قلم یک مسئولیت است.

اگر یک نویسنده، شاعر یا هنرمند بتواند با اثر خود حتی یک انسان را به فکر کردن، مهربانی، مطالعه، امید و بهتر شدن دعوت کند، شاید کاری بزرگ‌تر از هزاران تحسین و تشویق انجام داده باشد.

امروز شاید یکی از خطرهایی که فرهنگ را تهدید می‌کند، این باشد که گاهی ارزش یک اثر را فقط با تعداد لایک و کامنت می‌سنجیم. البته دیده شدن برای هر هنرمندی خوشحال‌کننده است، اما نباید هدف اصلی شود.

زیرا ممکن است روزی برسد که برای جلب توجه، مطالبی تولید کنیم که فقط لحظه‌ای دیده شوند، اما هیچ اثری در فکر و رفتار انسان‌ها نگذارند.

جامعه با تعداد دنبال‌کننده‌ها ساخته نمی‌شود؛

جامعه با انسان‌های آگاه، مسئول و اخلاق‌مدار ساخته می‌شود.

ما اهل قلم باید از خود بپرسیم:

آیا نوشته‌های ما فقط برای سرگرمی هستند؟

یا می‌توانند چراغی کوچک در تاریکی باشند؟

آیا هدف ما فقط دیده شدن است؟

یا می‌خواهیم نسلی بهتر، انسانی‌تر و اندیشمندتر تربیت شود؟

من باور دارم که اصلاح جامعه فقط وظیفه سیاستمداران، مدیران یا نهادهای رسمی نیست. هر انسانی که توانایی اثرگذاری دارد، سهمی در ساختن آینده دارد.

یک معلم با آموزش خود،

یک پدر و مادر با رفتار خود،

و یک نویسنده با قلم خود.

اهالی فرهنگ باید به جای قرار گرفتن در برابر یکدیگر، کنار هم قرار بگیرند. اختلاف نظر طبیعی است، اما دشمنی و رویارویی، انرژی‌ای را از بین می‌برد که می‌توانست صرف ساختن شود.

جامعه امروز بیش از هر زمان دیگری به گفت‌وگو، آرامش، آگاهی و انسانیت نیاز دارد.

بیایید قلم‌هایمان را نه برای جنگیدن با یکدیگر، بلکه برای مبارزه با جهل، بی‌تفاوتی و فراموشی ارزش‌های انسانی به کار بگیریم.

شاید رسالت اصلی ما این نباشد که فقط آثار بیشتری تولید کنیم؛

شاید رسالت اصلی ما این باشد که انسان‌های بهتری تربیت کنیم.

زیرا از دل یک جامعه آگاه و فرهنگی، شخصیت‌های بزرگ، اندیشه‌های بزرگ و آینده‌ای روشن‌تر متولد خواهد شد.

پس بیایید از خودمان شروع کنیم.

قبل از آنکه بپرسیم:

«چند نفر نوشته مرا دیدند؟»

از خود بپرسیم:

«چند نفر با نوشته من بهتر فکر کردند؟

چند نفر امید گرفتند؟

و چند قدم کوچک برای بهتر شدن جامعه برداشته شد؟»

شاید ارزش واقعی یک قلم، نه در تعداد کسانی باشد که آن را می‌بینند؛

بلکه در تعداد دل‌ها و ذهن‌هایی باشد که به وسیله آن روشن‌تر می‌شوند.

✍️: محمدعلی مقیسه(لیمان) ❤️

اختلاف نظرپدر مادرفرهنگجامعه
۱
۰
محمد علی(لیمان)
محمد علی(لیمان)
گاهی میان چند واژه، قصه‌ای پنهان است که فقط دل‌ها آن را می‌شنوند. اینجا ردّ پای قلمی‌ست که از عشق، زندگی و سکوت‌های ناگفته می‌نویسد؛ شاید در یکی از این نوشته‌ها، راز کوچکی از دل خودتان پیدا کنید.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید