
خبر درباره کمرنگ شدن و کنار رفتن بعضی از سرویسهای وبلاگنویسی فارسی بود؛ همان خانههایی که سالها میزبان نوشتهها، خاطرات، تجربهها و اندیشههای هزاران نفر بودند.
اولین واکنش من ناراحتی بود.
با خودم گفتم:
چرا خانههایی که روزی محل تولد بسیاری از نویسندگان اینترنتی بودند، یکییکی خلوت میشوند؟
اما چند لحظه بعد، یک سؤال دیگر در ذهنم شکل گرفت:
آیا فقط مدیران این سرویسها مقصر هستند؟
یا ما کاربران هم در این اتفاق سهمی داریم؟
و شاید مهمتر از همه:
سالها قبل، وقتی برای اولین بار با دنیای اینترنت آشنا شدم، این فضا برایم شبیه یک دنیای ناشناخته بود.
در آن زمان حتی کار کردن با کامپیوتر را بهخوبی بلد نبودم.
اما یک چیز داشتم؛ علاقه به یادگیری.
با تلاش و آزمونوخطا یاد گرفتم.
اشتباه کردم، دوباره امتحان کردم و کمکم فهمیدم که این وسیله ناشناخته میتواند تبدیل به ابزاری برای خلق کردن شود.
بعدها وارد دنیای وب و فضای مجازی شدم.
آن روزها وبلاگها برای خیلی از ما فقط یک صفحه اینترنتی نبودند؛ آنها یک دفتر شخصی بودند.
جایی که میتوانستیم فکرهایمان را بنویسیم، تجربههایمان را به اشتراک بگذاریم و بدون اینکه کسی اجازه انتشار بدهد، حرف خودمان را بیان کنیم(حرف دلمون).
وبلاگها برای بسیاری از نویسندگان، اولین مدرسه نوشتن بودند.
کسی که امروز نویسنده خوبی است، شاید روزی اولین جملههایش را در همان صفحه ساده وبلاگ نوشته باشد.
اما چه شد که این خانهها را ترک کردیم؟
شاید پاسخ ساده باشد:
ما سرعت را به عمق ترجیح دادیم.
خواندن یک مطلب چند دقیقهای(مفیدوپرمحتوا) را با دیدن یک تصویر چند ثانیهای عوض کردیم.
نوشتن یک تجربه کامل را با یک جمله کوتاه جایگزین کردیم.
به جای ساختن خانهای برای نوشتههای خودمان، بیشتر مهمان خانههای دیگران شدیم.
شبکههای اجتماعی امکانات زیادی به ما دادند؛ ارتباط سریع، دیده شدن آسانتر و تعامل بیشتر.
اما یک تفاوت بزرگ وجود داشت:
اما در بسیاری از شبکههای اجتماعی، فقط مهمان هستیم.
من هم خودم را جدا از این ماجرا نمیدانم.
شاید اولین کسی که باید این سؤال را از خودش بپرسد، من باشم.
چقدر برای نوشتن در یک فضای ماندگار وقت گذاشتیم؟
چقدر نوشتههای ارزشمند خودمان را جدی گرفتیم؟
چقدر به جای فقط منتشر کردن، برای ساختن یک آرشیو فکری تلاش کردیم؟
گاهی ما کاربران، بدون اینکه متوجه باشیم، همان چیزی را کمرنگ میکنیم که روزی دوستش داشتیم.
اما آیا پایان وبلاگنویسی یعنی پایان نویسندگی در اینترنت؟
من اینطور فکر نمیکنم.
ابزارها تغییر میکنند.
اما نیاز انسان به نوشتن، فکر کردن و به اشتراک گذاشتن تجربههایش همیشه باقی میماند.
شاید خانههای قدیمی اینترنت یکییکی خاموش شوند، اما نویسنده واقعی میتواند خانه جدیدی بسازد.
چون خانه اصلی یک نویسنده، قبل از هر چیزی در ذهن و قلب اوست.
جایی که ایدهها متولد میشوند و کلمات راه خودشان را پیدا میکنند.
شاید امروز وقت آن رسیده باشد که دوباره ارزش نوشتن را به یاد بیاوریم.
نه فقط برای بازدید گرفتن،
نه فقط برای دیده شدن،
بلکه برای اینکه چیزی از خودمان در این دنیای بزرگ باقی بگذاریم.
✍️ : محمدعلی مقیسه(لیمان)